|
27. Ad
haec non modo adiumenta salutis, sed etiam ornamenta dignitatis meae reliqua
vos idem addidistis: decrevistis, ne quis ulla ratione rem impediret; qui id
impedisset, vos graviter molesteque laturos; illum contra rem publicam
salutemque bonorum concordiamque civium facturum, et ut ad vos de eo statim
referretur; meque, etiam si diutius calumniarentur, redire iussistis. quid? ut
agerentur gratiae, qui e municipiis venissent? quid? ut ad illam diem, res cum
redissent, rogarentur, ut pari studio convenirent? quid denique ille dies, quem
P. Lentulus mihi fratrique meo liberisque nostris natalem constituit non modo
ad nostram, verum etiam ad sempiterni memoriam temporis? quo die nos comitiis
centuriatis, quae maxime maiores comitia iusta dici haberique voluerunt,
arcessivit in patriam, ut eaedem centuriae, quae me consulem fecerant,
consulatum meum comprobarent.
28. Quo
die quis civis fuit, qui fas esse putaret, quacumque aut aetate aut valetudine
esset, non se de salute mea sententiam ferre? quando tantam frequentiam in
campo, tantum splendorem Italiae totius ordinumque omnium, quando illa
dignitate rogatores, diribitores custodesque vidistis? itaque P. Lentuli
beneficio excellenti atque divino non reducti sumus in patriam sicut non nulli
clarissimi cives, sed equis insignibus et curru aurato reportati.
29. Possum
ego satis in Cn. Pompeium umquam gratus videri? qui non solum apud vos,
qui omnes idem sentiebatis, sed etiam apud universum populum salutem populi
Romani et conservatam per me et coniunctam esse cum mea dixerit, qui causam
meam prudentibus commendarit, imperitos edocuerit eodemque tempore improbos
auctoritate sua compresserit, bonos excitarit, qui populum Romanum pro me
tamquam pro fratre aut pro parente non solum hortatus sit, verum etiam
obsecrarit, qui, cum ipse propter metum dimicationis et sanguinis domo se
teneret, iam a superioribus tribunis petierit, ut de salute mea et promulgarent
et referrent, qui in colonia nuper constituta, cum ipse gereret magistratum, in
qua nemo erat emptus intercessor, vim et crudelitatem privilegii auctoritate
honestissimorum hominum et publicis litteris consignarit princepsque Italiae
totius praesidium ad meam salutem implorandum putarit, qui, cum ipse mihi
semper amicissimus fuisset, etiam, ut suos necessarios mihi amicos redderet,
elaborarit.
|