Lib. Cap.
1 I, 2 | Pompeiusque aberat, ex ipsius ore Pompei mitti videbatur. Dixerat
2 I, 2 | exercitus, minis amicorum Pompei plerique compulsi inviti
3 I, 3 | Multi undique ex veteribus Pompei exercitibus spe praemiorum
4 I, 3 | amici consulum, necessarii Pompei atque eorum, qui veteres
5 I, 8 | generis addit cum excusatione Pompei coniuncta. Eadem fere atque
6 I, 9 | petit ab utroque, quoniam Pompei mandata ad se detulerint,
7 I, 13| ordinem in exercitu Cn. Pompei antea duxerat. At Caesar
8 I, 24| Cremona, praefectus fabrum Cn. Pompei. Quem Caesar ad eum remittit
9 I, 28| militum iniuriis atque ipsius Pompei contumeliis permoti Caesaris
10 I, 28| favebant. Itaque cognita Pompei profectione concursantibus
11 I, 29| altera maximis beneficiis Pompei devincta, auxilia, equitatum
12 I, 30| 30] Itaque in praesentia Pompei sequendi rationem omittit,
13 I, 38| Petreius et Varro, legati Pompei, quorum unus Hispaniam citeriorem
14 I, 61| atque imperium absentis Pompei timebant, quae in amicitia
15 II, 18| Provinciam omnem in sua et Pompei verba iusiurandum adigebat.
16 II, 18| relinquere, quod magna esse Pompei beneficia et magnas clientelas
17 III, 10| Demonstravimus L. Vibullium Rufum, Pompei praefectum, bis in potestatem
18 III, 11| L. Torquatus, qui iussu Pompei oppido praeerat praesidiumque
19 III, 19| 19] Inter bina castra Pompei atque Caesaris unum flumen
20 III, 22| iussu atque imperio facere Pompei, quae mandata ad se per
21 III, 25| prohibendi habebant, et crebris Pompei litteris castigabantur,
22 III, 41| venit, cum primum agmen Pompei procul cerneretur, atque
23 III, 43| Erant enim circum castra Pompei permulti editi atque asperi
|