Lib. Ver.

 1  1,  322|     deiecto iam fratre putat: spes anxia mentem~
 2  2,  322|                               spes, ubi longa venit. talem
 3  4,  743|    ignibus hausta sedent, nec spes umentis Olympi,~
 4  6,   79|                               spes avidi quas, non in nomen
 5  6,  326|       Oebalios sublimis agit, spes proxima palmae,~
 6  6,  691|      atque illi extemplo, cui spes infringere dulce~
 7  6,  895|   raptus in excelsum, nec iam spes ulla cadendi,~
 8  9,   49|           hasne tibi, armorum spes o suprema meorum,~
 9  9,  129|                           dum spes nulla necis, crinito a vertice
10 10,   45| stabula ipsa premunt, torquet spes inrita fauces~
11 10,  858|    nam iaculis caeloque vagis spes unde sagittis? -- ~
12 10,  909|                       quaenam spes hominum tumidae post proelia
13 11,  300|                           sed spes sub lacrimis, spes atque
14 11,  300|        sed spes sub lacrimis, spes atque occulta cupido~
15 11,  648|            et iam laeta ducum spes elusisse duorum~
16 11,  671|         discessu Thebana tuo. spes longa peracta est:~
17 11,  715|     libertas misera et saevae spes aspera mortis.~
18 12,  179| tractat opus: placet (egregii spes dura pericli!)~
19 12,  246|        haud procul, exacti si spes non blanda laboris,~
20 12,  339|                               spes longinqua viae: totos invenimus
21 12,  457|                               spes furit: haec fratris rapuisse,
22 12,  637|                               spes uteri, coniunxque rogat