Lib. Ver.

 1  1,   52|          saeva dies animi, scelerumque in pectore
 2  1,  465| accipies.» «nec nos animi nec stirpis egentes -- »~
 3  1,  559| rex ait, «exquirant animi. non inscia suasit~
 4  1,  638|           fortunate animi longumque in saecula digne~
 5  2,  496|               macte animi, tantis dignus qui crederis
 6  3,  444|         incertusque animi, daret armis iura novosque~
 7  3,  481|         ditior ille animi, cui tu, Dictaee, secundas~
 8  4,   72|                sunt animi; nam trunca vident de vulnere
 9  4,  253|          nec desunt animi, veniat modo fortior aetas.~
10  5,  245|    quis dolor, unde animi: "vis nulla arcere furentes;~
11  5,  396|           deriguere animi, manibusque horrore remissis~
12  5,  468|           detumuere animi maris, et clementior Auster~
13  5,  644|                haud animi vacuus, sed templa araeque
14  6,  361|      spiritus, unde animi fluviis, quae pabula ventis,~
15  6,  738|          obstipuere animi, fecitque silentia terror.~
16  7,  122|            exiluere animi, dubiumque in murmure vulgus~
17  8,  624| claraque per somnos animi simulacra reverti?~
18  8,  739|          desertorem animi. caput, o caput, o mihi
19 10,  808|                hinc animi tristes nimiusque in pectore
20 11,  152|         ardet inops animi, nec tam considere regno~
21 12,  204|         auguriumque animi.» nec plura, unumque Menoeten~
22 12,  237|              tantum animi luctusque valent! pudet