Caput

 1 6  |          C.F. Quomodo igitur duo genera ista dividis? C.P. Quae
 2 6  |          Testimoniorum quae sunt genera? C.P. Divinum et humanum:
 3 7  |    causis: ut distributiones, ut genera partium generumve partes:
 4 9  | cupiditatem (tot enim sunt motus genera, partes plures generum singulorum),
 5 10 |        ut senatus. Sic tria sunt genera, iudicii, deliberationis,
 6 11 |          igitur exponis hoc loco genera controversiarum? C.P. Ut
 7 38 |     bonarum et malarum tria sunt genera, nam aut in animis aut in
 8 46 |      Argumentandi autem duo sunt genera, quorum alterum ad fidem
 9 56 |         vehementius, quorum sunt genera ad amplificandum tria. Nam
10 61 |         initio dixi, quaestionum genera, quorum alterum finitum
11 62 |         proposito dicamus, cuius genera sunt duo—cognitionis alterum;
12 62 |   colenda sit. Rursus superioris genera sunt tria: sit necne, quid
13 63 |          Actionis autem duo sunt genera—unum ad persequendum aliquid
14 65 |        agitur quaeritur duo sunt genera, quorum in altero disputandum
15 68 |         consultationum, causarum genera restant. ~
16 70 |           Ex qua partitione tria genera causarum exstiterunt, unum
17 75 |        facta in propria virtutum genera sunt dirigenda. Sed hic
18 81 |    virtutum; vitiorum autem sunt genera contraria. Cernenda autem
19 82 |          proposita sunt virtutum genera accommodabuntur, ex illisque
20 90 |   intellegamus, hominum duo esse genera, alterum indoctum et agreste,
21 92 |   dicemus, maximeque ea virtutum genera tractabimus quae in communi
22 93 |         videndum. Causarum autem genera sunt plura; nam sunt aliae
23 110|       haec eadem controversiarum genera versari—sed haec duo sunt