Caput

 1 16 |        eloquendi sua sponte fusum, alterum conversum atque mutatum.
 2 46 |            duo sunt genera, quorum alterum ad fidem directo spectat,
 3 46 |          ad fidem directo spectat, alterum se inflectit ad motum. Dirigitur
 4 61 |         quaestionum genera, quorum alterum finitum temporibus et personis,
 5 61 |          personis, causam appello, alterum infinitum nullis neque personis
 6 62 |        genera sunt duo—cognitionis alterum; eius scientia est finis,
 7 62 |             ut verine sint sensus: alterum actionis, quod refertur
 8 63 |           quomodo invidia vitetur, alterum quod ad aliquod commodum
 9 64 |      perfecte sapiens esse possit? alterum, quemadmodum quidque fiat,
10 67 |            Restant actionis, cuius alterum est praecipiendi genus quod
11 67 | quemadmodum colendi sint parentes, alterum autem ad sedandos animos
12 69 |     disceptatione versatur, quorum alterum deliberationis est, alterum
13 69 |        alterum deliberationis est, alterum iudicii.
14 70 |         appellatum, deliberationis alterum, tertium iudiciorum. Quam
15 83 |         solum quemadmodum laudarem alterum sed etiam quemadmodum eniterer
16 85 |           docendum est, dissuasori alterum infirmare sat est.
17 90 |           hominum duo esse genera, alterum indoctum et agreste, quod
18 90 |       semper utilitatem honestati, alterum humanum et politum, quod
19 129|        quorum aequitatis est unum, alterum religionis.