Caput

 1   1|   iubeat: legem non improbet, crimen quod versetur in iudicio,
 2   6|     aliud accusare. Accusatio crimen desiderat, rem ut definiat,
 3  14|      Catilinae familiaritatis crimen haereat; est enim commune
 4  14|      quam ut istius amicitiae crimen reformidet. ~
 5  15|       fuisse; in quo non modo crimen non haerebat, sed vix diserti
 6  23|     Quod igitur est eius modi crimen, ut, qui commisit, non neget,
 7  32|       ista muliere remota nec crimen ullum nec opes ad oppugnandum
 8  50|      ipsa requiro, quoniam et crimen accusatores abs te et testem
 9  50|       esse, quid est, cur nos crimen hoc, si tu contemnis, pertimescamus?
10  51|  habitabat, necaretur. Magnum crimen vel in legatis insidiandis
11  55|     conscius nominatur, totum crimen profertur ex inimica, ex
12  55| procax, irata mulier finxisse crimen, an gravis sapiens moderatus
13  56|       56] Reliquum est igitur crimen de veneno; cuius ego nec
14  56|     redderet? Num petivit? Ne crimen haereret? Numquis obiecit?
15  56| videtis fingi sceleris maximi crimen, ut alterius causa sceleris
16  60| perhorrescet? Sed revertor ad crimen; etenim haec facta illius
17  65|   revocarent maximi facinoris crimen; deinde id se vidisse dicerent,
18  66|   denique voce tanti sceleris crimen expresserint. An timebant,
19  68|   ista manumissio; in qua aut crimen est Caelio quaesitum aut
20  72|    neque proprium quaestionis crimen obicitur nec vero aliquod