Caput
1 1| 1] Si quis, iudices, forte nunc adsit ignarus
2 2| volueritis, sic constituetis, iudices, nec descensurum quemquam
3 3| Ac mihi quidem videtur, iudices, hic introitus defensionis
4 13| largitione effusior? Illa vero, iudices, in illo homine mirabilia
5 14| niteretur. Quare ista condicio, iudices, respuatur, nec Catilinae
6 18| saevo saucia. ~Sic enim, iudices, reperietis, quod, cum ad
7 19| fretus vestra prudentia, iudices, non pertimesco. Aiebant
8 20| genus oppugnationis huius, iudices, et iam prospicitis animis
9 21| vestrae sapientiae tamen est, iudices, non, si causa iusta est
10 22| excluditote eorum cupiditatem, iudices, sapientia vestra, ut eodem
11 25| veniamus. Animadverti enim, iudices, audiri a vobis meum familiarem,
12 25| disseruit. Quid quaeritis, iudices? ignoscebam vobis attente
13 29| Sed vestrae sapientiae, iudices, est non abduci ab reo nec,
14 31| omnis in hac causa nobis, iudices, cum Clodia, muliere non
15 35| 35] Sed quid ego, iudices, ita gravem personam induxi,
16 35| hoc posterius, atque ita, iudices, ut vel severissimis disceptatoribus
17 39| defenderes?" Ego, si quis, iudices, hoc robore animi atque
18 43| patrum maiorumque memoria, iudices, summi homines et clarissimi
19 45| elaborata. Atqui scitote, iudices, eas cupiditates, quae obiciuntur
20 54| relinquo omnia. Habeo enim, iudices, quem vos socium vestrae
21 55| 55] Sed cur diutius vos, iudices, teneo? Ipsius iurati religionem
22 57| Quis enim hoc non videt, iudices, aut quis ignorat, in eius
23 62| comprenderent." Quae quidem omnia, iudices, perfacilem rationem habent
24 66| traducta est. Quos quidem ego, iudices, testes non modo sine ullo
25 69| est. Percipitis animis, iudices, iam dudum, quid velim vel
26 70| 70] Dicta est a me causa, iudices, et perorata. Iam intellegitis,
27 77| Conservate igitur rei publicae, iudices, civem bonarum artium, bonarum
28 78| a M. Caelio res publica, iudices, duas accusationes vel obsides
29 78| Quare oro obtestorque vos, iudices, ut, qua in civitate paucis
30 79| vestrae serviatis. Nolite, iudices, aut hunc iam natura ipsa
31 80| laborum vos potissimum, iudices, fructus uberes diuturnosque
|