Liber, Caput
1 I, 17 | discrepare, tum id, quod scriptum est, duas aut plures res
2 I, 17 | significare, tum ex eo, quod scriptum est, aliud, quod non scriptum
3 I, 17 | scriptum est, aliud, quod non scriptum est, invenire, tum vis verbi
4 I, 55 | uti per inductionem, cum scriptum legis contra sententiam
5 I, 69 | amentiam esse existimabat, quod scriptum esset rei publicae salutis
6 I, 70 | potestis, nisi id, quod scriptum est in lege, sequimini.
7 I, 70 | ex eo, quod apertissime scriptum est, sed ex eo, quod suae
8 I, 70 | potestis, nisi id, quod scriptum est in lege, sequamini,
9 II, 116| scriptor, obscurum est, quod scriptum duas pluresve res significat,
10 II, 116| demonstrandum est non esse ambigue scriptum, propterea quod omnes in
11 II, 121| perspicitur. Deinde quo tempore scriptum sit, quaerendum est, ut,
12 II, 123| fretus ille, qui contra scriptum dicit, suam esse hereditatem
13 II, 125| 125] Ergo is, qui scriptum defendet, his locis plerumque
14 II, 125| iudicent, nisi id, quod scriptum, spectare oportere; et hoc
15 II, 125| hoc eo magis, si legitimum scriptum proferetur, id est aut lex
16 II, 125| scripto contentione, quid scriptum sit, quid factum, quid iuratus
17 II, 126| nihil possit, saepe id, quod scriptum est, recitando, saepe cum
18 II, 126| dubitare oportere, si aut scriptum sit obscure aut neget aliquid
19 II, 127| 127] cum et scriptum aperte sit et adversarius
20 II, 130| lege ullam causam contra scriptum accipi convenire; deinde,
21 II, 132| habituros, si ab eo, quod scriptum sit, recedant, neque, quo
22 II, 134| corrigi convenire; deinde, si scriptum non exstaret, magnopere
23 II, 134| esset, crederemus; nunc cum scriptum sit, amentiam esse eius [
24 II, 134| ostenditur causam extra scriptum accipi non oportere. ~
25 II, 135| conveniat causam contra scriptum accipi, eam tamen minime
26 II, 136| quod semper is, qui contra scriptum dicet, aequitatis aliquid
27 II, 136| sit eum, qui contra quam scriptum sit aliquid probare velit,
28 II, 137| in lege aut in testamento scriptum, ut sententia quoque et
29 II, 138| 138] Contra scriptum autem qui dicet, primum
30 II, 139| constituisse, ut essent, non qui scriptum suum recitarent, quod quivis
31 II, 141| propter earum rerum, quibus de scriptum est, utilitatem et eorum,
32 II, 142| derogasset, sic huic, qui contra scriptum dicet, plurimum proderit,
33 II, 142| convertere aut ambigue aliquid scriptum ostendere; deinde ex illo
34 II, 142| traducere aut ex scripto non scriptum aliquid inducere per ratiocinationem,
35 II, 143| nihil oportere. Contra scriptum: leges in consilio scriptoris
36 II, 147| videatur esse, quod apertius scriptum sit; deinde suae legis ad
37 II, 147| sit; deinde suae legis ad scriptum ipsum sententiam quoque
38 II, 148| est, ad id, quod nusquam scriptum est, venitur, hoc pacto:
39 II, 150| idcirco de hac re nihil esse scriptum, quod, cum de illa esset
40 II, 150| quod, cum de illa esset scriptum, de hac is, qui scribebat,
41 II, 151| quod ex ceteris, de quibus scriptum sit, intellegi possint;
42 II, 152| oportere quicquam, nisi quod scriptum sit, considerare; multas
43 II, 152| oportere coniectura ex eo, quod scriptum sit, ad id, quod non sit
44 II, 152| sit, ad id, quod non sit scriptum, pervenire; et neminem posse
|