Liber, Caput
1 I, 17 | considerandum est, in ratione an in scripto sit controversia; nam scripti
2 I, 17 | quaeri. Quare primum genus de scripto et sententia, secundum ex
3 I, 49 | sive in ratione sive in scripto versabitur, tractari debeat
4 I, 69 | antiquius habere convenit , scripto videlicet legis omisso scriptoris
5 II, 103| controversia, ea quae ex scripto et sententia nominatur;
6 II, 103| dedimus, alio autem loco de scripto et de sententia dicemus.
7 II, 115| iis controversiis, quae in scripto versantur, dicendum videtur. ~
8 II, 116| 116] In scripto versatur controversia, cum
9 II, 116| Id fit ex ambiguo, ex scripto et sententia, ex contrariis
10 II, 121| utrimque locis uti oportebit.Ex scripto et sententia controversia
11 II, 125| intentionis adversariorum cum ipso scripto contentione, quid scriptum
12 II, 126| est, recitando, saepe cum scripto factum adversarii confligendo
13 II, 127| assumptiva inferetur, quamobrem scripto non potuerit aut non oportuerit
14 II, 128| scripsisse dicetur, is, qui scripto utetur, haec dicet: non
15 II, 128| consequi, si instituatur, ut ab scripto recedatur. Nam et eos,
16 II, 128| nihil habituros, si semel ab scripto recedere consueverint.
17 II, 128| scriptoris non ex ipsius scripto spectet, quod ille suae
18 II, 135| Tertius est locus ei, qui pro scripto dicet, maxime necessarius,
19 II, 142| quemadmodum ei dicebamus, qui ab scripto diceret, hoc fore utilissimum,
20 II, 142| commodum traducere aut ex scripto non scriptum aliquid inducere
21 II, 143| quamvis leviter probabili, scripto ipso se defenderit, cum
22 II, 143| Praeterea autem eius, qui a scripto dicet: leges ex se, non
23 II, 147| operam dare, ut sua lex ipso scripto videatur niti, contraria
24 II, 153| velit. Definitio est, cum in scripto verbum aliquod est positum,
25 II, 154| quisque esse dicit. Hic omnes scripto ad causam accedunt et ex
26 II, 162| Lege ius est, quod in eo scripto, quod populo expositum est,
|