Liber, Caput
1 I, 5 | cognitis facilius et expeditius animus unius cuiusque ipsam rationem
2 I, 20 | oratione nostra favet auditoris animus; ~a d m i r a b i l e, a
3 I, 20 | l e, a quo est alienatus animus eorum, qui audituri sunt; ~
4 I, 23 | est, ut ante diximus, cum animus auditoris infestus est.
5 I, 23 | duabus in oratore nonnumquam animus auditoris offenditur. ~
6 I, 24 | quod diligit, auditoris animus traducatur; et dissimulare
7 I, 25 | aut dulci mitigatur, sic animus defessus audiendo aut admiratione
8 I, 32 | neque extraneis ornamentis animus auditoris tenendus est.
9 I, 47 | esse non potest tutus, sic animus sine fide stabilis amicis
10 I, 106| sententiose maxime demittitur animus hominum et ad misericordiam
11 I, 109| alicuius accommodes, quibus animus eorum, qui audiunt et aliquem
12 II, 17 | omnino omnia, in quibus animus ita videtur affectus fuisse,
13 II, 18 | vitasse aut secutus esse animus videbitur: si amicitiae
14 II, 19 | tali perturbatione commotus animus accesserit. ~
15 II, 23 | oportere, sed qua cogitatione animus et spe ad maleficium profectus
16 II, 24 | demonstrabuntur. V o l u n t a s, si animus a talibus factis vacuus
17 II, 32 | firmitudinis habet, nisi animus eius, qui insimulatur, in
18 II, 32 | intercedere leve est, si animus nulli minus honestae rationi
19 II, 36 | demonstrabitur [;ut], cum animus in vita fuerit omni a vitiis
20 II, 37 | dissimili in genere vitiorum, ut animus non omnino integer, sed
21 II, 45 | Facilius autem ad inventionem animus incidet, si gesti negotii
22 II, 46 | 46] Cum animus hac intentione omnes totius
23 II, 49 | tractatus est et auditoris animus aut renovatur ad ea, quae
24 II, 109| rerum diductus alicuius animus in quendam errorem deferatur,
25 II, 160| Memoria est, per quam animus repetit illa, quae fuerunt;
26 II, 163| honestis in rebus multum ipse animus in se fiduciae certa cum
|