Liber, Caput

 1   I, 6  |           facultatis videtur esse dicere adposite ad persuasionem;
 2   I, 7  |       rebus oratorem optime posse dicere existimavit; hic infinitam
 3   I, 8  |      fecit, multo maximum ex arte dicere, quod eum minime potuisse
 4   I, 12 |          et deliberativum. Nullum dicere causae esse genus, cum causas
 5   I, 19 | iudicationem; ut si velit Orestes dicere eiusmodi animum matris suae
 6   I, 24 |     pedetemptim in defensionem et dicere ea, quae indignentur adversarii,
 7   I, 25 |           animo firmissimo contra dicere paratum, plerumque se potius
 8   I, 28 |       satis est, quid factum sit, dicere, ut ne narres, quemadmodum
 9   I, 28 |        plerisque breviter videtur dicere, qui ita dicit: "Accessi
10   I, 28 |        tot res brevius non potuit dicere, tamen, quia satis fuit
11   I, 57 |           ut alteri prorsus nihil dicere putentur, et locus hic nobis
12   I, 74 |         argumentationem, poterunt dicere saepe satis esse hoc modo
13   I, 98 |          id quod difficilius est, dicere, quas partes exposueris
14   I, 99 |          dubitetis, quid possitis dicere, cum vobis hoc et hoc sit
15  II, 4  |           praeclarissime quisquam dicere nobis videbatur.  Quapropter
16  II, 49 |        conceditur commune quiddam dicere, cum diligenter aliqui proprius
17  II, 76 |         deliberationis praeceptis dicere.  Sit enim haec iudicatio,
18  II, 120|          quaeritur, possit mulier dicere nihil adtinuisse adscribi "
19  II, 125|        utrum negare ausus sit, se dicere desiturum. ~
20  II, 167|          qui nos de omni amicitia dicere existimant, reprehendere
21  II, 171|         et absolutas.  Nam aliter dicere solemus: "Necesse est Casilinenses
22  II, 174|         consulere, vere poterimus dicere nos honestatis rationem