Liber, Caput

 1   I, 1  |       maximarum civitatum veteres animo calamitates colligo, non
 2   I, 5  |     eloquentia. ~Quare meo quidem animo nihilo minus eloquentiae
 3   I, 11 |       quid fiat, hoc modo: bonone animo sint erga populum Romanum
 4   I, 25 | perturbatum putat oratione, videt animo firmissimo contra dicere
 5   I, 31 |         qua conficitur, ut certas animo res teneat auditor, quibus
 6   I, 35 |      considerantur ab natura data animo aut corpori, hoc modo: valens
 7   I, 35 |       omnino quae a natura dantur animo et corpori considerabuntur [
 8   I, 41 |           quo, quemadmodum et quo animo factum sit, quaeritur. Eius
 9   I, 42 |          quid eventurum sit, ante animo colligi possit, quid quaque
10   I, 101|   indignissimum est; aut ad pares animo, fortuna, corpore, quod
11  II, 23 |   profectus sit, considerare; quo animo quid quisque faciat, non
12  II, 29 |    consanguineis, qua aetate, quo animo, quo corpore, quae naturae
13  II, 43 |          tam familiarem tam aequo animo reliquerit, quod cruentum
14  II, 77 |        putari oportere, nisi, quo animo, quo tempore, qua de causa
15  II, 105|    postulatio valuit.  Nam semper animo bono se in populum Romanum
16  II, 112|         ex sua vi, ex tempore, ex animo eius, qui fecit, ex casu
17  II, 112|          cum spes deseruisset; ex animo, si non sui commodi causa,
18  II, 117|    scriptis et ex factis, dictis, animo atque vita eius sumi oportebit
19  II, 138|   demonstretur; aut ostendet, quo animo, quo consilio, qua de causa
20  II, 176|        videatur esse, at non illo animo, quo Ulixes transiit; et
21  II, 176|         non quid, sed quo quidque animo, quicum, quo tempore quamdiu