Liber, Caput

 1   I, 17 |    ipsa videntur cum sententia scriptoris dissidere, tum inter se
 2   I, 56 |    neque ab illo neque a vobis scriptoris voluntas potest, videte,
 3   I, 69 | scripto videlicet legis omisso scriptoris sententiam considerare debebat.
 4   I, 70 |        requireremus, ut ex iis scriptoris voluntas cognosceretur;
 5   I, 70 |     quod suae causae convenit, scriptoris voluntatem interpretari.
 6  II, 117|        scriptura et ex persona scriptoris atque iis rebus, quae personis
 7  II, 121|           Nam ex his sententia scriptoris maxime perspicitur.  Deinde
 8  II, 122|                           122] Scriptoris autem sententia ab eo, qui
 9  II, 123|     eventum aliquem sententiam scriptoris oportere accommodari, propterea
10  II, 123|       quo non simplex voluntas scriptoris ostenditur, quae in omne
11  II, 125|     semper poterit uti: primum scriptoris conlaudatione et loco communi,
12  II, 128| consueverint.  Quodsi voluntas scriptoris conservanda sit, se, non
13  II, 128|      multo propius accedere ad scriptoris voluntatem eum, qui ex ipsius
14  II, 128|     quam illum, qui sententiam scriptoris non ex ipsius scripto spectet,
15  II, 137|  sententia quoque et voluntate scriptoris, non ipsa solum scriptura
16  II, 143|    scriptum: leges in consilio scriptoris et utilitate communi, non
17  II, 153|    divinationem esse et stulti scriptoris esse non posse omnibus de