Liber, Caput

 1   I, 15 |              cum factum conceditur, culpa removetur. Haec partes habet
 2   I, 15 |           infertur, ab se et ab sua culpa et potestate in alium reus
 3  II, 22 |    accusatori negandum.  Nam in eum culpa et summum odium transferetur,
 4  II, 24 |           iis accusator ad alios ex culpa eximendos abutetur.  Verum
 5  II, 32 |   suspicionem adducitur, uti a tali culpa non videatur abhorruisse. 
 6  II, 37 |         omnino integer, sed ab tali culpa remotus esse videatur. 
 7  II, 53 |           aut indignitas aut omnino culpa cum indignatione augeatur. 
 8  II, 88 |        Accusator autem illum, cuius culpa id factum reus dicet, primum
 9  II, 89 |             primum, cuius acciderit culpa, demonstrabit; deinde, cum
10  II, 89 | demonstrabit; deinde, cum id aliena culpa accidisset, ostendet se
11  II, 89 |             convenerit, factum sit, culpa id alterius accidisse. ~
12  II, 90 |                 90] Deinde alterius culpa exponenda demonstrandum
13  II, 91 |             defensoris, cum in alio culpa sit, [aut] in ipso non sit,
14  II, 101|             non posse, quod absit a culpa; suo nomine communem hominum
15  II, 101|             indignius quam eum, qui culpa careat, supplicio non carere.
16  II, 102|          calamitatis eius, quae non culpa, sed vi maiore quadam acciderit,
17  II, 137|           fiet, si, quibus ex locis culpa demonstrabitur esse in eo,