Liber, Caput

 1   I, 19 |              Orestes dicere eiusmodi animum matris suae fuisse in patrem
 2   I, 20 |             x o r d i u m est oratio animum auditoris idonee comparans
 3   I, 20 |            obscure subiens auditoris animum. ~
 4   I, 31 |          destinatur auditori, in quo animum debeat habere occupatum.
 5   I, 106| misericordiam captans. In hac primum animum auditoris mitem et misericordem
 6   I, 109|             Sextus decimus, per quem animum nostrum in alios misericordem
 7  II, 14 |        videlicet qui nummos haberet, animum advertisset, noctu postquam
 8  II, 25 |        traducatur et oratio tamen ad animum eius, qui audiet, et ad
 9  II, 32 |       videatur abhorruisse.  Ut enim animum alicuius inprobare nihil
10  II, 33 |         facultas non erit, inprobare animum adversarii oportebit: si
11  II, 84 |            in eam is maxime debuerit animum advertere, qui animum advertit;
12  II, 84 |       debuerit animum advertere, qui animum advertit; ut non tam rectum,
13  II, 102|             infirmitate et, uti suum animum, non eventum considerent. 
14  II, 109|              cogitare oportere, quem animum in eum et quod odium habuerint.
15  II, 153|             et manus ad se tendentem animum adverterunt; misericordia
16  II, 177|              qui volet, partiatur in animum et corpus et extraneas res