Liber, Caput

 1   I, 1  |        ipsa in hanc potissimum sententiam ducit, ut existimem sapientiam
 2   I, 55 |      cum scriptum legis contra sententiam defendat, ad hunc modum: ~
 3   I, 69 |        legis omisso scriptoris sententiam considerare debebat. At
 4   I, 70 |      quidem esset, ut is nobis sententiam legis interpretaretur, nedum
 5  II, 9  |      aliquo facile et libenter sententiam commutabimus.  Non enim
 6  II, 116|    verbo uno pluribusve in eam sententiam, in quam is, qui dicet,
 7  II, 123|   tempus et ad eventum aliquem sententiam scriptoris oportere accommodari,
 8  II, 123|     autem genus est eorum, qui sententiam inducunt, in quo non simplex
 9  II, 128| interpretetur, quam illum, qui sententiam scriptoris non ex ipsius
10  II, 141| videatur legi optemperare, qui sententiam eius, non qui scripturam
11  II, 147|        legis ad scriptum ipsum sententiam quoque adiungere, contrariam
12  II, 147| contrariam legem item ad aliam sententiam transducere, ut, si fieri
13  II, 176|       est.  His ex partibus ad sententiam dicendam locos sumi oportere