Liber, Caput

 1   I, 92 |         in hoc maxime commoretur: indignum esse ab homine ignavissimo
 2   I, 92 |         aut ea re, qua de agitur, indignum propter inhonestam rem videtur. ~
 3   I, 104|     dicitur, ponimus, ut id, quod indignum est, proinde illi videatur
 4   I, 104|        est, proinde illi videatur indignum, ac si ipse interfuerit
 5   I, 109|           putarimus, aut a quibus indignum [est], [ut] servis, libertis,
 6  II, 36 |           miserum facinus esse et indignum demonstrabitur [;ut], cum
 7  II, 58 |         nihil demonstratum esset, indignum facinus esse ea poena afficere
 8  II, 60 |          sunt iniuriae, ut de iis indignum sit non primo quoque tempore
 9  II, 82 |     supplicium sumere; quare esse indignum eum, qui ne de damnata quidem
10  II, 134|                       134] Deinde indignum esse de lege aliquid derogari
11  II, 141| scripturam sequatur; deinde, quam indignum sit eodem affici supplicio
12  II, 143|           verbis consistere; quam indignum sit aequitatem litteris