Cap.

 1     3| assuetudine contumeliae insolens multo tanta ex animo laborat ea
 2     6|  Arabicis frugibus miserim, quem multo aequius erat spurcissimo
 3    16|          dicere, de moribus tuis multo truculentioribus reticere.
 4    42|       pari quidem stultitia, sed multo tanta vanius et nequius
 5    44|          videtis; negate Thallum multo prius, quam ego Oeam venirem,
 6    45|     animum saucium debilitat; ac multo plus ad caducos consternendos
 7    45|     facilius fuit, Aemiliane, ac multo gravius, tete ut ipsum diceres
 8    48|         perperam docere, id vero multo arduum et difficile est.
 9    53|       clauderet, saepe nobiscum, multo saepius solus intraret,
10    88|      verum velis, uxor ad prolem multo auspicatius in villa quam
11    89|   invenies nunc Pudentillae haud multo amplius quadragensimum annum
12    91|  barbaris? doceam rursum haec et multo plura alia nomina in bybliothecis
13    91|         criminis haberi an, quod multo praestabilius est, tua doctrina,
14    91|       nihil verbis opus est, cum multo disertius ipsae tabulae
15    97|      admovet ac mulierem aliquam multo natu maiorem, nuperrime