Cap.

 1     3|         insolens multo tanta ex animo laborat ea sibi immerito
 2    10| Tibullum, quod ei sit Plania in animo, Delia in versu. et quidem
 3    20|     fenore quam in ipso hominis animo aestimantur, qui si est
 4    20|   necesse est. quod si nihil in animo deest, de rebus extrariis
 5    24|         solum sucidum. enimvero animo hominis extrinsecus in hospitium
 6    32| quantitas noxia est, quis aequo animo pateretur, si me per haec
 7    43|         atque integer deligi et animo sollers et ore facundus,
 8    50|     moribundo corpore, cessante animo cadunt. eum nostri non modo
 9    65|        cura cognoscere est, sed animo quantum potes erecto et
10    71|   matrimonium petiverunt, aequo animo patiantur me sibi praelatum.
11    71|  faceret, filio suo potius quam animo obsecuta est. ita factum
12    78|     moderari, ingens indignatio animo oboritur. tune, effeminatissime,
13    79|   coactae videri? quod si etiam animo ita putavit, me magum esse,
14    92|     iuvenem neque corpore neque animo neque fortuna paenitendum?
15    93|        serere, alienare ab eius animo liberorum caritatem, quo