Par.

 1 1 |                      Quoniam duae sunt in homine potentiae cognoscitivae,
 2 1 |                Sciendum est autem quod in cognitione humana fundamentum
 3 1 |         fundatur, secundum philosophum in libro Perihermeneias. Unde
 4 1 |            obiecta sensuum, ut habetur in libro secundo de anima.~
 5 2 |       intellectus proprium, ut dicitur in tertio de anima: unde quocumque
 6 3 |               Potest igitur vel redire in se per actum et potentiam
 7 3 |                vel redire per obiectum in ipsam originem obiecti,
 8 3 |               scilicet per phantasmata in species sensibilium. Ideo
 9 3 |              sunt a parte obiecti sui. In utroque vero modo sua cognitio
10 3 |         singulare terminatur. Cum enim in ipso suo obiecto figitur
11 3 |                apprehendit, quod solum in istis inferioribus ab intellectu
12 4 |                ergo intellectus tendit in originem sui obiecti, in
13 4 |               in originem sui obiecti, in sensibilia scilicet, reflectitur
14 4 |                ad se redit, non tendit in obiectum alicuius alterius
15 4 |          obiecti, ut docet philosophus in tertio de anima, quia anima
16 4 |             sit alicuius rei completae in specie, sed quia esse animae
17 4 |                quia magis distat a deo in gradu naturae quam angelus.
18 5 |          cognitionis modum habet. Unum in se, ut separata accipitur:
19 5 |              potentialitatem. Non enim in anima sunt duo actus, scilicet
20 5 |             unde non est cognoscibilis in statu in quo accipitur aliquid
21 5 |             est cognoscibilis in statu in quo accipitur aliquid per
22 6 |       Quidditas autem rei particularis in particulari non spectat
23 6 |               quidditas rei materialis in ipsa sua particularitate
24 6 |             particularibus: loco cuius in brutis aestimativa naturalis
25 7 |          potentia apprehendat materiam in se, cum ipsa non possit
26 7 |               quia collatio de materia in ordine ad formam per ipsam
27 7 |           sicut considerare de materia in communi in ordine ad formam
28 7 |      considerare de materia in communi in ordine ad formam speciei,
29 7 |               quod individuum apud nos in duobus consistit. Est enim
30 7 |         consistit. Est enim individuum in sensibilibus ipsum ultimum
31 7 |             sensibilibus ipsum ultimum in genere substantiae, quod
32 7 |       substantia, secundum philosophum in praedicamentorum, et primum
33 7 |             esse hoc aliquid completum in specie, cuius solum esse
34 7 |             quod est aliquid completum in specie, quod cuilibet formae
35 8 |                 per hoc quod recipitur in aliis. Ideo quantum est
36 8 |                 communicabilis est, et in multis recipi potest, et
37 8 |              cum una sit ratio speciei in omnibus sui individuis.
38 8 |                 sua autem receptio est in materia, quia ipsa materialis
39 8 |            relinquitur unitas rationis in communicatione sua, et quod
40 8 |  incommunicabilis per receptionem suam in materia. Ex quo enim recipitur
41 8 |         materia. Ex quo enim recipitur in materia, efficitur individuum,
42 8 | incommunicabile, et primum fundamentum in genere substantiae, ut completum
43 8 |              praedicabilium subiectum. In via autem generationis semper
44 8 |              est prius completo, licet in via perfectionis sit totum
45 9 |                primum subiectum omnium in via generationis, et incompletum,
46 9 |          proprium individui. Aliud est in quo salvatur ratio individui
47 9 |          individuationis, quo ad illud in quo salvatur ratio primi
48 9 |               quo salvatur ratio primi in genere substantiae, quod
49 10|      determinationem quantitatis, quae in diversa proportione et dimensione
50 11|        essentia est: ratio enim formae in diversis materiis est una,