De sene Veronensi

Felix, qui patriis aeuum transegit in arvis
ipsa domus puerum quem videt, ipsa senem,
qui baculo nitens in qua reptavit harena
unius numerat saecula longa casae.
illum non vario traxit fortuna tumultu
nec bibit ignotas mobilis hospes aquas;
non freta mercator tremuit, non classica miles,
non rauci lites pertulit ille fori.
indocilis rerum, vicinae nescius urbis,
aspectu fruitur liberiore poli.
frugibus alternis, non consule computat annum
autumnum pomis, ver sibi flore notat.
idem condit agens soles idemque reducit,
metiturque suo rusticus orbe diem,
ingentem meminit parvo qui germine quercum
aequaeuumque videt consenuisse nemus,
proxima cui nigris Verona remotior Indis
Benacumque putat litora rubra lacum.
sed tamen indomitae vires firmisque lacertis
aetas robustum tertia cernit avum.
erret et extremos alter scrutetur Hiberos:
plus habet hic vitae, plus habet ille viae.