bold = Main text
     Cap.  Par.                                       grey = Comment text

   1 12,  5   |           elevata rursum manu dat eis abeundi et tollendi corporis potestatem.
   2 25,  4   |          ingerebat, qui summis opibus abiectis Christum secutus solus paene
   3 12,  5   |              compulit, et cum libuit, abire permisit. ~
   4 25,  3   |       vesperum autem pedes ipse nobis abluit. nec reniti aut contra ire
   5 19,  2   |            eius testimonium, quae per absentem licet curata esset, obtulit,
   6 25,  6   |            quam efficax erat, quam in absolvendis scripturarum quaestionibus
   7 22,  4   |              per misericordiam Domini absolvendos esse peccatis, qui peccare
   8 26,  2   |    perseverantiam et temperamentum in abstinentia et in ieiuniis, potentiam
   9 11,  3   |        aliquamdiu ergo a loco illo se abstinuisset, nec derogans religioni,
  10 20,  2   |               eius frequenter rogatus abstinuit, dicens se mensae eius participem
  11 12,  4   |            conamine niterentur, ultra accedere non valentes ridiculam in
  12  3,  4   |          eodem se habitu, quem pauper acceperat, est dignatus ostendere. ~
  13 16,  1   |           nullus fere ad eum aegrotus accesserit, qui non continuo receperit
  14 23,  2   |           atque innocentiam mentitus, accessit habitavitque aliquamdiu
  15 19,  1   |               pectori puellae in ipso accessu ardoris inseruit, statimque
  16 praef,  3|                            3. quod si acciderit et ab aliquibus, eum legi
  17 21,  5   |              istius modi, si quotiens accidissent, longe antea praevidebat
  18 12,  4   |             aspicientes, quidnam sibi accidisset, taciti cogitabant. ~
  19 12,  1   |                                    1. Accidit autem insequenti tempore,
  20  3,  2   |             arrepto itaque ferro, quo accinctus erat, mediam dividit partemque
  21  4,  2   |             donativum non militaturus acciperet -, hactenus, inquit ad Caesarem,
  22  4,  3   |             donativum tuum pugnaturus accipiat, Christi ego miles sum:
  23 10,  7   |              omnes post horam ieiunii accipiebant. vinum nemo noverat, nisi
  24 13,  5   |               partem pinus illa esset acclinis, ut non esset dubium, quam
  25 11,  3   |               auctoritatem suam vulgo accommodans, ne superstitio convalesceret,
  26 20,  4   |           inter hos Martini presbyter accubuerat, ipse autem in sellula iuxta
  27 25,  6   |            quanta dignitas erat! quam acer, quam efficax erat, quam
  28 20,  3   |      nullumque ex adversariis nisi in acie occubuisse, tandem victus
  29  4,  5   |              fidei, crastina die ante aciem inermis adstabo et in nomine
  30 25,  3   |              ut nefas putarem, si non acquievissem. ~
  31 13,  8   |             velut turbinis modo retro actam putares - diversam in partem
  32 26,  2   |       noctesque ab eo perinde ac dies actas nullumque vacuum ab opere
  33 24,  2   |         plerique temere credidissent, addidit ut se Christum esse diceret:
  34 16,  4   |               praemortua. rogo ut eam adeas atque benedicas: confido
  35 21,  4   |            capite inter inguina cornu adegisse. nec multo post vitam reddidit.
  36  9,  4   |             inter episcopos tamen qui adfuerant praecipue Defensor quidam
  37  5,  5   |              maxime in temptationibus adfuturam: se magis illi dolere, qui
  38 14,  1   |         immisisset, in proximam, immo adhaerentem domum agente vento flammarum
  39 10,  3   |                    3. aliquamdiu ergo adhaerenti ad ecclesiam cellula usus
  40  1,  9   |         lecturi sunt, ut fidem dictis adhibeant, neque me quicquam nisi
  41 11,  2   |               sed Martinus non temere adhibens incertis fidem, ab his,
  42 25,  3   |           convivio suo dignatus esset adhibere, aquam manibus nostris ipse
  43 23,  3   |             dicebat. cum fidem nullus adhiberet, signis quibusdam plerosque
  44 11,  3   |               quodam die paucis secum adhibitis fratribus ad locum pergit. ~
  45 23,  7   |           ipse etiam Clarus accurrit, adhibitoque lumine vestem omnes diligenter
  46 17,  2   |             profani et gentilis domum adire posse: ~
  47 10,  4   |             eademque arta admodum via adiri poterat. ipse ex lignis
  48  6,  2   |     respondens, Dominus mihi, inquit, adiutor est: non timebo, quid faciat
  49 20,  7   |         omnesque qui tunc aderant ita admirati sunt, ut hoc ipsum eis,
  50 21,  2   |     cruentamque ostendens dexteram et admisso recens scelere gaudens '
  51 23,  7   |                interea Clarus fratres admonet orationi insistere, ut manifestius
  52  5,  3   |                     3. nec multo post admonitus per soporem, ut patriam
  53 24,  2   |        episcopus Rufus nomine ut Deum adoraret: propter quod eum postea
  54  4,  5   |              si hoc, inquit, ignaviae adscribitur, non fidei, crastina die
  55 11,  4   |       conversus ad laevam videt prope adsistere umbram sordidam, trucem:
  56 16,  3   |          solam funeris exspectationem adstabant propinqui, cum subito ad
  57  4,  5   |       crastina die ante aciem inermis adstabo et in nomine Domini Iesu,
  58 11,  4   |          dehinc super sepulcrum ipsum adstans oravit ad Dominum, ut quis
  59  7,  4   |            quo audito qui pro foribus adstiterant statim irruunt. mirum spectaculum,
  60  8,  2   |                ad quam cum sollicitus adstitisset et quis esset hic fletus
  61 24,  4   |          putaretur, oranti in cellula adstitit. ~
  62  8,  3   |              lentoque conamine enisus adsurgere, apprehensa beati viri dextera
  63 20,  1   |          foeda circa principem omnium adulatio notaretur seque degenere
  64 20,  1   |           sunt, paene praecipuum sit, adulationi regiae sacerdotalem non
  65  2,  2   |              ipse armatam militiam in adulescentia secutus inter scolares alas
  66 17,  1   |              qua erat, potuit: ita in advenientes rabidis dentibus saeviebat. ~
  67 14,  2   |              domus scandit, obvium se advenientibus flammis inferens. tum vero
  68 20,  9   |         quidem ita vidimus. nam primo adventu eius Valentinianus in fugam
  69 24,  3   |             existentibus, Antichristi adventum imminere, qui iam in istis
  70  5,  3   |       contestatus fratribus, multa se adversa passurum: quod postea probavit
  71  6,  2   |            temptaveris, diabolus tibi adversabitur. tunc ei prophetica voce
  72 20,  3   |        victoria fuisset, nullumque ex adversariis nisi in acie occubuisse,
  73 12,  3   |                     3. levato ergo in adversos signo crucis imperat turbae
  74 26,  5   |           malo reddens. tantam quippe adversum omnes iniurias patientiam
  75 14,  2   |                  2. quod ubi Martinus advertit, rapido cursu tectum domus
  76 17,  2   |        Taetradius ad genua beati viri advolvitur, orans ut ad domum, in qua
  77 14,  6   |           quiescentibus, dum profanam aedem usque ad fundamenta dirueret,
  78 17,  5   |                qui in interiore parte aedium morabatur, arripuisset,
  79 15,  1   |                 1. Quid etiam in pago Aeduorum gestum sit, referam. ubi
  80 16,  7   |             prostratus oravit. deinde aegram intuens dari sibi oleum
  81 16,  2   |         puella quaedam dira paralysis aegritudine tenebatur, [ita] ut iam
  82 18,  5   |            aut collo inditae saepe ab aegrotantibus morbos fugaverunt. ~
  83 16,  1   |           erat, ut nullus fere ad eum aegrotus accesserit, qui non continuo
  84  1,  2   |         virorum exemplis non is parva aemulatio legentibus excitabatur.
  85  1,  5   |               valuit, ut multos plane aemulos vel inanis philosophiae
  86 praef,  3|              quam verba perpendant et aequo animo ferant, si is aures
  87  1,  3   |           praesentibus tantum actibus aestimantes spes suas fabulis, animas
  88 25,  1   |              virtute desiderio illius aestuaremus, gratam nobis ad eum videndum
  89  2,  4   |         intentus meditabatur adhuc in aetate puerili, quod postea devotus
  90  2,  4   |           fecissetque votis satis, si aetatis infirmitas non obstitisset.
  91  1,  2   |           tamen nihil ad beatam illam aeternamque vitam haec eorum cura pertinuit. ~
  92  1,  6   |               hominibus memoriam, sed aeternum a Deo praemium exspectemus,
  93  1,  2   |          tamen conceptae spei fructum afferebat, quia et suam memoriam,
  94 20,  3   |             sponte sumpsisse imperium affirmaret, sed impositam sibi a militibus
  95 26,  4   |             Martinus etiam, dum aliud agere videretur, semper orabat. ~
  96 11,  1   |              quas in episcopatu egit, aggrediar; erat haud longe ab oppido
  97 13,  1   |              fano erat proxima, esset aggressus excidere, tum vero antistes
  98 12,  2   |          profanos sacrificiorum ritus agi credidit: quia esset haec
  99 24,  5   |       tenuerunt. tum prior diabolus: 'agnosce' inquit, 'Martine, quem
 100  3,  3   |      vestemque, quam dederat, iubetur agnoscere. mox ad angelorum circumstantium
 101 23,  7   |         generis aut velleris, poterat agnosci: curiosis tamen oculis aut
 102 27,  4   |            qui ex his haec legerit et agnoverit, erubescat. nam si irascitur,
 103 12,  2   |             tecta velamine misera per agros suos circumferre dementia. ~
 104  8,  1   |                1. Nec multo post, dum agrum Lupicini cuiusdam honorati
 105  6,  1   |            Dominus vocaret intendere, ait ad eum: ~
 106 26,  3   |                    3. non si ipse, ut aiunt, ab inferis Homerus emergeret,
 107  2,  2   |   adulescentia secutus inter scolares alas sub rege Constantio, deinde
 108  2,  8   |     laborantibus, opem ferre miseris, alere egentes, vestire nudos,
 109  3,  1   |    inhorruerat, adeo ut plerosque vis algoris exstingueret, obvium habet
 110          | aliam
 111 20,  3   |              armis defendisse, et non alienam ab eo Dei voluntatem videri,
 112          | alio
 113          | alioquin
 114          | aliorum
 115          | aliquam
 116  8,  2   |           turbis superstratus corpori aliquantisper oravit. ~
 117  1,  2   |              non perennem quidem, sed aliquantulum tamen conceptae spei fructum
 118          | aliqui
 119          | aliquid
 120          | aliter
 121          | alius
 122  5,  4   |                    4. ac primum inter Alpes devia secutus incidit in
 123  5,  4   |          ferientis dexteram sustinuit alter: vinctis tamen post tergum
 124 20,  2   |               imperatores unum regno, alterum vita expulisset. ~
 125  5,  2   |            vociferans, intellexit vir altioris ingenii, uno eum modo posse
 126  2,  1   |              sed intra Italiam Ticini altus est, parentibus secundum
 127  3,  1   |   exstingueret, obvium habet in porta Ambianensium civitatis pauperem nudum:
 128 10,  4   |          praecisa montis excelsi rupe ambiebatur, reliquam planitiem Liger
 129 20,  5   |               iubet, exspectans atque ambiens, ut ab illius dextera poculum
 130 24,  5   |       hebetatus, diu multum silentium ambo tenuerunt. tum prior diabolus: '
 131 27,  7   |        conscius sum me, rerum fide et amore Christi impulsum ut scriberem,
 132 praef,  1|             quid enim esset, quod non amori tuo vel cum detrimento mei
 133 26,  5   |        propter id eos aut loco umquam amoverit aut a sua, quantum in ipso
 134 16,  4   |              eiulans senex genua eius amplectitur dicens: filia mea moritur
 135 23,  2   |  commorarentur, iuvenis quidam ad eum Anatolius nomine, sub professione
 136 14,  5   |                  5. tum subito ei duo angeli hastati atque scutati instar
 137  3,  3   |             iubetur agnoscere. mox ad angelorum circumstantium multitudinem
 138 19,  4   |       doloribus cruciaretur, nocte ei angelus visus est eluere vulnera
 139  1,  3   |        aestimantes spes suas fabulis, animas sepulcris dederint: ~
 140 15,  4   |         praedicatione sancta gentiles animos mitigabat, ut luce eis veritatis
 141  2,  2   |            sponte, quia a primis fere annis divinam potius servitutem
 142  7,  5   |        consecutus plures postea vixit annos, primusque apud nos Martini
 143 20,  9   |               versus est: deinde post annum fere resumptis viribus captum
 144 21,  5   |           quotiens accidissent, longe antea praevidebat aut sibi nuntiata
 145 24,  3   |          pseudoprofetis existentibus, Antichristi adventum imminere, qui iam
 146 22,  4   |               respondisse constanter, antiqua delicta melioris vitae conversatione
 147 14,  1   |               cum in viro quodam fano antiquissimo et celeberrimo ignem immisisset,
 148 13,  1   |            cum in viro quodam templum antiquissimum diruisset et arborem pinum,
 149 13,  1   |          aggressus excidere, tum vero antistes loci illius ceteraque gentilium
 150  9,  3   |       episcopis, qui ad constituendum antistitem fuerant evocati, impie repugnabant,
 151 20,  1   |          subdidisset, in solo Martino apostolica auctoritas permanebat. ~
 152  7,  7   |       habebatur, potens etiam et vere apostolicus haberetur. ~
 153  8,  3   |            conamine enisus adsurgere, apprehensa beati viri dextera in pedes
 154 23,  8   |         consumitur. ubi illuxit dies, apprehensum dextera ad Martinum trahere
 155 praef,  5|           primum animum ad scribendum appuli, quia nefas putarem tanti
 156 25,  3   |              dignatus esset adhibere, aquam manibus nostris ipse obtulit,
 157 20,  9   |        resumptis viribus captum intra Aquileiae muros Maximum interfecit. ~
 158 14,  6   |               ad fundamenta dirueret, aras omnes atque simulacra redegit
 159  4,  2   |               enim integrum sibi fore arbitrabatur, si donativum non militaturus
 160  6,  5   |               cedendum itaque tempori arbitratus ad insulam, cui Gallinaria
 161  1,  9   |      compertum et probatum scripsisse arbitrentur: alioquin tacere quam falsa
 162 13,  5   |            loci vinctus statuitur pro arbitrio rusticorum, quo arborem
 163 praef,  1|         humana vitabam, ne, quod fore arbitror, sermo incultior legentibus
 164 13,  4   |           turba consensit, facilemque arboris suae habuere iacturam, si
 165 19,  2   |                      2. quae res apud Arborium in tantum valuit, ut statim
 166 19,  1   |                                    1. Arborius autem, vir praefectorius,
 167 25,  1   |       peregrinationem: simul quia iam ardebat animus vitam illius scribere,
 168 19,  1   |               puellae in ipso accessu ardoris inseruit, statimque fugata
 169  2,  2   |           tribunus militum fuit. ipse armatam militiam in adulescentia
 170  3,  2   |             opus simile consumpserat. arrepto itaque ferro, quo accinctus
 171  6,  4   |                4. Dehinc cum haeresis Arriana per totum orbem et maxime
 172  6,  4   |         Auxentius, auctor et princeps Arrianorum, gravissime insectatus est,
 173 17,  5   |               parte aedium morabatur, arripuisset, saevire dentibus miser
 174  9,  5   |           quem primum versum invenit, arripuit. ~
 175 10,  6   |          moris est, quicquam licebat, ars ibi exceptis scriptoribus
 176 10,  4   |        clauserat: una tantum eademque arta admodum via adiri poterat.
 177 24,  5   |              5. cumque Martinus primo aspectu eius fuisset hebetatus,
 178  3,  1   |              media hieme, quae solito asperior inhorruerat, adeo ut plerosque
 179 12,  4   |             attoniti et semet invicem aspicientes, quidnam sibi accidisset,
 180  5,  4   |               post tergum manibus uni asservandus et spoliandus traditur.
 181  2,  8   |          operibus baptismi candidatum assistere scilicet laborantibus, opem
 182 26,  5   |             omnes iniurias patientiam assumpserat, ut, cum esset summus sacerdos,
 183  6,  1   |             in itinere, humana specie assumpta, se ei obvium tulit, quo
 184 24,  4   |                quo facilius claritate assumpti fulgoris illuderet, veste
 185 17,  5   |         restitit dicens, horribile in atrio domus daemonium se videre.
 186 17,  7   |            digitos beati viri vitabat attingere: et cum fugere de obsesso
 187 12,  4   |           victi corporis onus ponunt: attoniti et semet invicem aspicientes,
 188 23,  7   |              tamen oculis aut digitis attrectata non aliud quam vestis videbatur.
 189  6,  4   |             ibi quoque eum Auxentius, auctor et princeps Arrianorum,
 190 20,  1   |               solo Martino apostolica auctoritas permanebat. ~
 191 25,  3   |              ire constantia fuit: ita auctoritate illius oppressus sum, ut
 192 10,  2   |               erat: atque ita, plenus auctoritatis et gratiae, implebat episcopi
 193 24,  6   |             est diabolus professionis audaciam: 'Martine, quid dubitas
 194 25,  3   |                miserum me - paene non audeo confiteri - cum me sancto
 195 11,  5   |           vocem loquentis qui aderant audiebant, personam tamen non videbant.
 196 22,  2   |                                    2. audiebantur plerumque convicia, quibus
 197 23,  6   |         murmur quoddam multarum vocum audiebatur. ~
 198  9,  7   |       testimonium operis sui Defensor audiret, qui ex ore infantium atque
 199  3,  3   |           circumstantium multitudinem audit Iesum clara voce dicentem:
 200  7,  4   |              clamore compleverat: quo audito qui pro foribus adstiterant
 201  2,  8   |              tum evangelii non surdus auditor de crastino non cogitabat. ~
 202 23,  9   |        ingerenda, dissimulare diutius auf tegere non posset. ~
 203 praef,  3|             aequo animo ferant, si is aures eorum vitiosus forsitan
 204 24,  4   |            auroque redimitus, calceis auro illitis, sereno ore, laeta
 205 24,  4   |          indutus, diademate ex gemmis auroque redimitus, calceis auro
 206 24,  6   |            responsi referret, iterare ausus est diabolus professionis
 207  6,  4   |               statuit. ibi quoque eum Auxentius, auctor et princeps Arrianorum,
 208 22,  1   |          signo se crucis et orationis auxilio protegebat. ~
 209  7,  2   |         subita mors fuerat, ut absque baptismate humanis rebus excederet.
 210  2,  8   |         agebat quendam bonis operibus baptismi candidatum assistere scilicet
 211 17,  4   |    catechumenus factus nec multo post baptizatus est, semperque Martinum
 212 18,  1   |              cum de motu atque impetu barbarorum subita civitatem fama turbasset,
 213 18,  2   |            Martinus oppido fugaretur: barbaros nihil minus quam de irruptione
 214  1,  2   |       excitabatur. sed tamen nihil ad beatam illam aeternamque vitam
 215  3,  5   |                       5. quo viso vir beatissimus non in gloriam est elatus
 216 25,  5   |             illum clamabat imitandum: beatumque esse praesens saeculum tantae
 217 20,  1   |              ferocis ingenii virum et bellorum civilium victoria elatum,
 218 20,  8   |           pergeret, quo ire cupiebat, bellum Valentiniano imperatori
 219 23,  8   |             Martinum trahere volebat, bene conscius illudi illum diaboli
 220 16,  4   |               rogo ut eam adeas atque benedicas: confido enim quod per te
 221 16,  7   |              oleum postulat: quod cum benedixisset, in os puellae vim sancti
 222 18,  3   |           cunctis osculatus est atque benedixit, statimque omni malo emundatus. ~
 223  2,  7   |             illius circa commilitones benignitas, mira caritas, patientia
 224 25,  2   |                qua me humilitate, qua benignitate susceperit, congratulatus
 225 20,  6   |          digniorem, qui post se prior biberet, nec integrum sibi fore,
 226  3,  5   |           exspectatione suspensus per biennium fere posteaquam est baptismum
 227 praef,  3|          aliquibus, eum legi videris, bona venia id a lectoribus postulabis,
 228  2,  8   |             in Christo agebat quendam bonis operibus baptismi candidatum
 229  3,  5   |               est elatus humanam, sed bonitatem Dei in suo opere cognoscens,
 230 21,  4   |              artius lora constringit, bovem sibi excusso capite inter
 231 21,  2   |            quodam autem tempore cornu bovis cruentum in manu tenens
 232 23,  1   |              ad Martinum contulisset, brevi tempore ad summum fidei
 233 21,  4   |            vulneris: iunctis scilicet bubus dum dissoluta artius lora
 234 13,  8   |              concidens edidisset, iam cadenti, iam super se ruenti, elevata
 235 14,  5   |               scutati instar militiae caelestis se obtulerunt, dicentes
 236 13,  9   |                        9. tum vero in caelum clamore sublato gentiles
 237  4,  1   |             Gallias barbaris Iulianus Caesar coacto in unum exercitu
 238  2,  2   |        Constantio, deinde sub Iuliano Caesare militavit: non tamen sponte,
 239  4,  2   |      acciperet -, hactenus, inquit ad Caesarem, militavi tibi: ~
 240  6,  4   |                 nam et publice virgis caesus est et ad extremum de civitate
 241 24,  4   |             gemmis auroque redimitus, calceis auro illitis, sereno ore,
 242  2,  5   |               adeo ut plerumque ei et calciamenta ipse detraheret et ipse
 243 10,  8   |                           8. plerique camelorum saetis vestiebantur: mollior
 244 17,  7   |                    7. tum vero, ac si candens ferrum faucibus accepisset,
 245 23,  5   |            ecce hac nocte vestem mihi candidam Dominus de caelo dabit,
 246  2,  8   |               bonis operibus baptismi candidatum assistere scilicet laborantibus,
 247 12,  2   |        consuetudo, simulacra daemonum candido, tecta velamine misera per
 248 23,  7   |            erat autem summa mollitie, candore eximio, micanti purpura,
 249  2,  5   |            ipse detergeret, cibum una caperent, hic tamen saepius ministraret. ~
 250 21,  4   |       constringit, bovem sibi excusso capite inter inguina cornu adegisse.
 251 20,  9   |          annum fere resumptis viribus captum intra Aquileiae muros Maximum
 252  2,  5   |              esset annorum quindecim, captus et catenatus sacramentis
 253  5,  4   |         cumque unus securi elevata in caput eius librasset ictum, ferientis
 254 praef,  1|              Severus Desiderio fratri carissimo. Ego quidem, frater unanimis,
 255  2,  7   |         commilitones benignitas, mira caritas, patientia vero atque humilitas
 256 26,  5   |            sua, quantum in ipso fuit, caritate reppulerit. ~
 257 16,  4   |               solo spiritu vivit, iam carne praemortua. rogo ut eam
 258 27,  2   |      venenatis linguis et vipereo ore carpebant. ~
 259 13,  6   |           nutare pinus et ruinam suam casura imitari. ~
 260 13,  5   |          rusticorum, quo arborem esse casuram nemo dubitabat. ~
 261  2,  3   |              ecclesiam confugit seque catechumenum fieri postulavit. ~
 262  2,  5   |          annorum quindecim, captus et catenatus sacramentis militaribus
 263 21,  4   |             trahens indicat fratribus causam mortis et vulneris: iunctis
 264 10,  5   |       plerique saxo superiecti montis cavato receptacula sibi fecerant.
 265 22,  6   |               mandabitur, in exemplum cavendi, si quid deinceps uspiam
 266  6,  5   |                                    5. cedendum itaque tempori arbitratus
 267 14,  1   |           quodam fano antiquissimo et celeberrimo ignem immisisset, in proximam,
 268 20,  7   |          contempti fuerant, placeret. celeberrimumque per omne palatium fuit,
 269 11,  4   |               percussum, vulgi errore celebratum: sibi nihil cum martyribus
 270 21,  3   |          sollicitos ire praecipit per cellulas singulorum, quisnam hoc
 271 19,  4   |              cum casu quodam esset de cenaculo devolutus et per confragosos
 272 12,  2   |             tamen quia rusticam manum cerneret et agente vento lintea corpori
 273 24,  5   |                inquit, 'Martine, quem cernis: Christus ego sum: descensurus
 274 11,  2   |        scrupulo permoveri, quod nihil certi constans sibi maiorum memoria
 275 15,  1   |         peteret, reiecto pallio nudam cervicem percussuro praebuit. ~
 276 20,  1   |               regiae sacerdotalem non cessisse constantiam -, cum ad imperatorem
 277 13,  1   |             vero antistes loci illius ceteraque gentilium turba coepit obsistere. ~
 278 27,  6   |       opusculum istud gratum fore. de cetero si qui haec infideliter
 279  3,  2   |           tamen ageret? nihil praeter chlamydem, qua indutus erat, habebat:
 280  3,  3   |              dedisset, vidit Christum chlamydis suae, qua pauperem texerat,
 281 26,  2   |        indulserit vel negotio, sed ne cibo quidem aut somno, nisi quantum
 282 14,  4   |              loca, ibique per triduum cilicio tectus et cinere, ieiunans
 283 18,  4   |              fimbriae vestimento eius cilicioque detractae crebras super
 284 14,  4   |             triduum cilicio tectus et cinere, ieiunans semper atque orans,
 285 12,  2   |        velamine misera per agros suos circumferre dementia. ~
 286 24,  4   |            enim die praemissa preceet circumiectus ipse luce purpurea, quo
 287 27,  4   |           licet nosmet ipsos plerique circumlatrent: sufficiet ut, si qui ex
 288  3,  3   |           agnoscere. mox ad angelorum circumstantium multitudinem audit Iesum
 289  4,  1   |            est consuetudinis, singuli citabantur, donec ad Martinum ventum
 290  9,  1   |              Rusticius quidam, unus e civibus, uxoris languore simulato
 291 20,  1   |             ingenii virum et bellorum civilium victoria elatum, plures
 292  9,  2   |             dispositis iam in itinere civium turbis, sub quadam custodia
 293 25,  5   |          illum nobis sequendum, illum clamabat imitandum: beatumque esse
 294 14,  7   |            Iesum Dominum crediderunt, clamantes palam et confitentes, Deum
 295  9,  6   |              et defensorem. quo lecto clamor populi tollitur, pars diversa
 296  3,  3   |              multitudinem audit Iesum clara voce dicentem: Martinus
 297 24,  4   |           luce purpurea, quo facilius claritate assumpti fulgoris illuderet,
 298  1,  1   |             sui quaesierunt, si vitas clarorum virorum stilo illustrassent. ~
 299 26,  1   |           finem liber postulat, sermo claudendus est, non quod omnia, quae
 300 10,  4   |         fluvius reducto paululum sinu clauserat: una tantum eademque arta
 301 22,  4   |              a Domino praestari posse clementiam, tunc in hanc vocem fertur
 302 20,  1   |          degenere inconstantia regiae clientelae sacerdotalis dignitas subdidisset,
 303  4,  5   |               Iesu, signo crucis, non clipeo protectus aut galea, hostium
 304  4,  1   |              barbaris Iulianus Caesar coacto in unum exercitu apud Vangionum
 305 23,  3   |      quibusdam plerosque ad credendum coartabat. postremo eo usque processit,
 306 10,  8   |             humilitatem et patientiam coegerant: pluresque ex eis postea
 307  6,  4   |             exsilium haereticorum vis coegerat, turbatam ecclesiam comperisset,
 308 10,  7   |         noverat, nisi quem infirmitas coegisset. ~
 309 19,  3   |            cum oculum graviter dolere coepisset et iam pupillam eius crassior
 310 14,  5   |      obsisteret: rediret ergo et opus coeptum devotus impleret. ~
 311 26,  2   |            quantum naturae necessitas cogebat, vere fatebor, ~
 312 17,  7   |         corpore poenis et cruciatibus cogeretur nec tamen exire ei per os
 313 23,  4   |          tamen nequaquam ad credendum cogi poterat. ille ei iram Domini
 314 12,  4   |               sibi accidisset, taciti cogitabant. ~
 315 18,  2   |              minus quam de irruptione cogitare. ita cum haec immundus spiritus
 316  5,  1   |              in Dei rebus spectata et cognita fides habebatur, expetiit
 317  8,  2   |            sibi vitam extorsisse. quo cognito cellulam, in qua corpus
 318 24,  8   |        rettuli, ex ipsius Martini ore cognovi, ne quis forte existimet
 319 25,  1   |            interfuerant vel sciebant, cognovimus. ~
 320 praef,  1|             intra domesticos parietes cohibere decreveram, quia, ut sum
 321 14,  7   |             confitentes, Deum Martini colendum, idola autem neglegenda,
 322 13,  3   |             de Deo tuo, quem dicis te colere, fiduciam, nosmet ipsi succidemus
 323 18,  5   |             nam digitis illigatae aut collo inditae saepe ab aegrotantibus
 324  7,  1   |            sibi ab oppido monasterium collocavit, quo tempore se ei quidam
 325 17,  4   |            salutis suae auctorem miro coluit affectu. ~
 326 20,  4   |            nihil umquam iustius fuit, comites duo summa potestate praediti,
 327 23,  4   |              cur sancto non crederet, comminari. ~
 328  1,  6   |            ita nostri quoque rationem commodi ducimus, ut non inanem ab
 329 13,  2   |          patiebantur. ille eos sedulo commonere, nihil esse religionis in
 330 23,  2   |             multique apud eum fratres commorarentur, iuvenis quidam ad eum Anatolius
 331  5,  1   |       expetiit et aliquamdiu apud eum commoratus est. ~
 332 17,  5   |               obvios quosque laniare. commota domus, familia turbata,
 333 27,  1   |              illum vidit iratum, nemo commotum, nemo maerentem, nemo ridentem:
 334 25,  7   |         credere, Iesum testor spemque communem me ex nullius umquam ore
 335 15,  3   |               de manibus excussum non comparuit. ~
 336 23,  9   |        ostenderet. cumque invitum ire compellerent, inter trahentium manus
 337 16,  3   |                quod ubi puellae pater comperit, cucurrit exanimis pro filia
 338  1,  8   |           quamquam etiam ex his, quas comperta nobis erant, plura omisimus,
 339  1,  9   |                neque me quicquam nisi compertum et probatum scripsisse arbitrentur:
 340 25,  4   |       temporibus evangelica praecepta complesset: ~
 341  7,  4   |        gratias agens cellulam clamore compleverat: quo audito qui pro foribus
 342 24,  8   |             et cellulam tanto foetore complevit, ut indubia indicia relinqueret
 343 14,  2   |            venti ignem retorqueri, ut compugnantium inter se elementorum quidam
 344 12,  5   |              eos et cum voluit, stare compulit, et cum libuit, abire permisit. ~
 345 22,  1   |         nocendi artibus sanctum virum conabatur illudere, visibilem se ei
 346  6,  3   |              itaque ut animo ac mente conceperat, matrem a gentilitatis absolvit
 347  1,  2   |                sed aliquantulum tamen conceptae spei fructum afferebat,
 348 13,  8   |            cum iam fragorem sui pinus concidens edidisset, iam cadenti,
 349 26,  3   |          Martino sunt, quam ut verbis concipi queant. numquam hora ulla
 350  7,  3   |           tota sanctum spiritum mente concipiens egredi cellulam, in qua
 351  2,  4   |              annorum duodecim, eremum concupivit, fecissetque votis satis,
 352 13,  4   |               hic vero ad istius modi condicionem omnis illa gentilium turba
 353 21,  3   |             sed unum rusticum mercede conductum, ut vehiculo ligna deferret,
 354 25,  6   |              6. iam vero in verbis et confabulatione eius quanta gravitas, quanta
 355 10,  6   |              habebat, omnia in medium conferebantur. non emere aut vendere,
 356 18,  2   |                                2. tum confessus est decem daemonas secum
 357  3,  4   |            est fuisse vestitum: et ad confirmandum tam boni operis testimonium
 358 14,  7   |       crediderunt, clamantes palam et confitentes, Deum Martini colendum,
 359 25,  3   |          miserum me - paene non audeo confiteri - cum me sancto convivio
 360 11,  4   |              nomen edicit, de crimine confitetur: latronem se fuisse, ob
 361 14,  2   |           inter se elementorum quidam conflictus videretur. ita virtute Martini
 362 19,  4   |             cenaculo devolutus et per confragosos scalae gradus decidens multis
 363  2,  3   |               parentibus ad ecclesiam confugit seque catechumenum fieri
 364  9,  6   |         populi tollitur, pars diversa confunditur. ~
 365 16,  5   |                      5. qua ille voce confusus obstipuit et refugit dicens,
 366  1,  8   |             ne quod his pareret copia congesta fastidium. ~
 367 25,  2   |               benignitate susceperit, congratulatus plurimum et gavisus in Domino,
 368 24,  3   |             esse iactitaverit, ex quo conicere possumus, istius modi pseudoprofetis
 369 19,  2   |      virginitatis imposito passus est consecrari. ~
 370 20,  4   |            sellula iuxta regem posita consederat. ~
 371 13,  4   |            omnis illa gentilium turba consensit, facilemque arboris suae
 372 11,  1   |           falsa hominum opinio, velut consepultis ibi martyribus, sacraverat: ~
 373 16,  1   |      receperit sanitatem: quod vel ex consequenti liquebit exemplo. ~
 374 21,  1   |               plerumque visos, ita ut conserto apud eum invicem sermone
 375  6,  2   |               mihi homo. statimque de conspectu eius inimicus evanuit. ~
 376 21,  1   |        loquerentur: diabolum vero ita conspicabilem et subiectum oculis habebat,
 377 12,  1   |          deferebatur, obvium haberet: conspicatusque eminus venientium turbam,
 378 11,  2   |           permoveri, quod nihil certi constans sibi maiorum memoria tradidisset. ~
 379 22,  4   |               repugnantem respondisse constanter, antiqua delicta melioris
 380 25,  3   |             nec reniti aut contra ire constantia fuit: ita auctoritate illius
 381 20,  1   |             sacerdotalem non cessisse constantiam -, cum ad imperatorem Maximum,
 382  2,  2   |          inter scolares alas sub rege Constantio, deinde sub Iuliano Caesare
 383  4,  5   |              immo illato sibi terrore constantior, si hoc, inquit, ignaviae
 384 15,  2   |           extulisset, resupinus ruit, consternatusque divino metu veniam precabatur. ~
 385  9,  3   |         nonnulli ex episcopis, qui ad constituendum antistitem fuerant evocati,
 386 23,  2   |               monasterio tabernaculum constituisset multique apud eum fratres
 387 11,  2   |              a superioribus episcopis constitutum habebatur. sed Martinus
 388  5,  2   |           ingenii, uno eum modo posse constringi, si id ei officii imponeret,
 389 21,  4   |             dum dissoluta artius lora constringit, bovem sibi excusso capite
 390 13,  9   |              ecclesias aut monasteria construebat. ~
 391  4,  1   |         erogare militibus, et, ut est consuetudinis, singuli citabantur, donec
 392 12,  2   |          esset haec Gallorum rusticis consuetudo, simulacra daemonum candido,
 393 20,  4   |              viri, praefectus idemque consul Evodius, vir quo nihil umquam
 394  1,  8   |       notarentur: simul et legentibus consulendum fuit, ne quod his pareret
 395 23,  8   |              noctis hymnis psalmisque consumitur. ubi illuxit dies, apprehensum
 396  3,  2   |           enim reliqua in opus simile consumpserat. arrepto itaque ferro, quo
 397 16,  8   |              8. tunc paulatim singula contactu eius coeperunt membra vivescere,
 398 20,  7   |              ut hoc ipsum eis, in quo contempti fuerant, placeret. celeberrimumque
 399  9,  3   |       repugnabant, dicentes scilicet, contemptibilem esse personam, indignum
 400  2,  5   |               uno tantum servo comite contentus, cui tamen versa vice dominus
 401 13,  7   |              et periculo iam propiore conterriti spem omnem fidemque perdiderant,
 402  5,  3   |  peregrinationem illam ingressus est, contestatus fratribus, multa se adversa
 403  3,  3   |             catechumenus hic me veste contexit. ~
 404 10,  4   |               poterat. ipse ex lignis contextam cellulam habebat, multique
 405 22,  6   |             quid deinceps uspiam tale contigerit. ~
 406 praef,  5|        istarum umquam rerum scientiam contigissem, et si quid ex his studiis
 407 19,  3   |          oculum ei Martinus penicillo contigit pristinamque ei sanitatem
 408 23,  6   |            autem, qua idem adulescens continebatur, crebris cerneres micare
 409 21,  1   |              se in propria substantia contineret, sive in diversas figuras
 410 16,  1   |          aegrotus accesserit, qui non continuo receperit sanitatem: quod
 411  3,  5   |             sui precibus evictus, cui contubernium familiare praestabat: etenim
 412 23,  1   |       relictis omnibus se ad Martinum contulisset, brevi tempore ad summum
 413 19,  4   |          vulnera et salubri unguedine contusi corporis superlinire livores:
 414 11,  3   |           accommodans, ne superstitio convalesceret, quodam die paucis secum
 415 13,  9   |          virtutibus illius exemploque convaluit, ut iam ibi nullos locus
 416  9,  2   |          urbibus ad suffragia ferenda convenerat. ~
 417 10,  7   |           nisi cum ad locum orationis conveniebant. cibum una omnes post horam
 418 20,  1   |               orbis partibus episcopi convenissent et foeda circa principem
 419 22,  4   |        antiqua delicta melioris vitae conversatione purgari, et per misericordiam
 420 26,  2   |            interiorem vitam illius et conversationem cotidianam et animum caelo
 421 22,  3   |               erroribus perdidissent, conversos postea recepisset, exponentem
 422 22,  2   |              2. audiebantur plerumque convicia, quibus illum turba daemonum
 423 21,  2   |         sciret se effugere non posse, conviciis eum frequenter urguebat,
 424 20,  4   |                                    4. convivae autem aderant, velut ad
 425 20,  7   |            quod in infimorum, iudicum conviviis nemo episcoporum fecisset. ~
 426 23,  7   |          ostendit. obstupefactus ille convocat ceteros, ipse etiam Clarus
 427 21,  3   |                          3. tunc ille convocatis fratribus refert quid diabolus
 428  3,  5   |            duodeviginti, ad baptismum convolavit. nec tamen statim militiae
 429  1,  8   |             fuit, ne quod his pareret copia congesta fastidium. ~
 430 13,  5   |                quam in partem succisa corrueret, eo loci vinctus statuitur
 431 20,  1   |             iam depravata omnia atque corrupta sunt, paene praecipuum sit,
 432 26,  2   |              illius et conversationem cotidianam et animum caelo semper intentum
 433  2,  8   |           militiae stipendiis praeter cotidianum victum reservare: iam tum
 434 19,  3   |        coepisset et iam pupillam eius crassior nubes superducta texisset,
 435  4,  5   |               adscribitur, non fidei, crastina die ante aciem inermis adstabo
 436  2,  8   |       evangelii non surdus auditor de crastino non cogitabat. ~
 437 18,  4   |             eius cilicioque detractae crebras super infirmantibus egere
 438 23,  6   |              adulescens continebatur, crebris cerneres micare luminibus,
 439 24,  7   |              praeferentem venisse non credam'. ~
 440 23,  4   |     praesentes plagas, cur sancto non crederet, comminari. ~
 441 25,  2   |                 2. quo quidem tempore credi non potest, qua me humilitate,
 442  1,  8   |              omisimus, quia sufficere credidimus, si tantum excellentia notarentur:
 443 24,  2   |              quod cum plerique temere credidissent, addidit ut se Christum
 444 22,  3   |         postea recepisset, exponentem crimina singulorum: ~
 445 22,  4   |               non pertinere ad veniam criminosos, et semel lapsis nullam
 446  9,  3   |         despicabilem, veste sordidum, crine deformem. ~
 447 17,  1   |               correptus dolendo exitu cruciabatur: rogatus ergo Martinus,
 448 19,  4   |        cellula et immodicis doloribus cruciaretur, nocte ei angelus visus
 449 17,  7   |             obsesso corpore poenis et cruciatibus cogeretur nec tamen exire
 450 16,  4   |                et quod ipsa est morte crudelius, solo spiritu vivit, iam
 451 21,  2   |        fremitu cellulam eius irrupit, cruentamque ostendens dexteram et admisso
 452 21,  2   |             autem tempore cornu bovis cruentum in manu tenens cum ingenti
 453 16,  3   |               puellae pater comperit, cucurrit exanimis pro filia rogaturus. ~
 454 10,  7   |                              7. rarus cuiquam extra cellulam suam egressus,
 455 23,  1   |              fidei virtutumque omnium culmen enituit. ~
 456 15,  3   |             cum eum idola destruentem cultro quidam ferire voluisset,
 457 15,  2   |                                2. nec cunctatus ferire gentilis, sed cum
 458 18,  3   |          miserabili facie horrentibus cunctis osculatus est atque benedixit,
 459  4,  5   |          protectus aut galea, hostium cuneos penetrabo securus. ~
 460 10,  9   |            sibi de Martini monasterio cuperet sacerdotem? ~
 461 20,  8   |             Italiam pergeret, quo ire cupiebat, bellum Valentiniano imperatori
 462  7,  1   |           quidam catechumenus iunxit, cupiens sanctissimi viri institui
 463  9,  4   |        illustrem virum dum vituperare cupiunt praedicabant. nec vero aliud
 464  1,  2   |          aeternamque vitam haec eorum cura pertinuit. ~
 465 19,  2   |               quae per absentem licet curata esset, obtulit, neque ab
 466 16,  1   |                                    1. Curationum vero tam potens in eo gratia
 467 23,  7   |            velleris, poterat agnosci: curiosis tamen oculis aut digitis
 468 14,  2   |             Martinus advertit, rapido cursu tectum domus scandit, obvium
 469  9,  2   |             civium turbis, sub quadam custodia ad civitatem usque deducitur.
 470  4,  6   |                    6. retrudi ergo in custodiam iubetur, facturus fidem
 471 18,  4   |             ecclesiam veniens nitenti cute gratias pro sanitate, quam
 472 23,  5   |             candidam Dominus de caelo dabit, qua indutus in medio vestrum
 473 17,  3   |          spondet ergo se, si de puero daemon fuisset exactus, Christianum
 474 18,  2   |               tum confessus est decem daemonas secum fuisse, qui rumorem
 475 22,  3   |              ex fratribus, audisse se daemonem protervis Martinum vocibus
 476 13,  2   |          succidi oportere, quia esset daemoni dedicata. ~
 477 18,  1   |             civitatem fama turbasset, daemoniacum ad se exhiberi iubet: imperat
 478 17,  2   |             orans ut ad domum, in qua daemoniacus habebatur, ipse descenderet.
 479 17,  1   |             proconsularis viri servus daemonio correptus dolendo exitu
 480 17,  5   |              horribile in atrio domus daemonium se videre. cui cum ut discederet
 481 26,  5   |             neminem iudicans, neminem damnans, nulli malum pro malo reddens.
 482 25,  5   |               multa vendendo omnia et dando pauperibus, quod erat factu
 483 12,  5   |         sacrorum, elevata rursum manu dat eis abeundi et tollendi
 484 21,  4   |            quo iudicio Domini diabolo data fuerit haec potestas. ~
 485  4,  9   |               pro milite suo Christus debuit praestare victoriam, quam
 486 19,  4   |             confragosos scalae gradus decidens multis vulneribus esset
 487 praef,  5|         latere virtutes, apud me ipse decidi, ut soloecismis non erubescerem:
 488 praef,  1|          domesticos parietes cohibere decreveram, quia, ut sum natura infirmissimus,
 489  4,  7   |             miserunt, sua omnia seque dedentes. unde quis dubitet hanc
 490  3,  3   |               Dominum vestemque, quam dederat, iubetur agnoscere. mox
 491  1,  3   |             fabulis, animas sepulcris dederint: ~
 492 13,  2   |          oportere, quia esset daemoni dedicata. ~
 493  1,  6   |          exemplo aliis esse possimus, dedimus tamen operam, ne is lateret
 494  3,  3   |               insecuta, cum se sopori dedisset, vidit Christum chlamydis
 495  1,  1   |            gloriae saeculari inaniter dediti exinde perennem, ut putabant,
 496 17,  1   |                ut ei manum imponeret, deduci eum ad se iubet: sed nequam
 497  9,  2   |           custodia ad civitatem usque deducitur. mirum in modum incredibilis
 498 21,  3   |               fuisset. neminem quidem deesse de monachis, sed unum rusticum
 499 26,  1   |              Martino fuerint dicenda, defecerint, sed quia nos, ut inertes
 500 20,  3   |              regni necessitatem armis defendisse, et non alienam ab eo Dei
 501 praef,  6|             ne nos maneat tam molesta defensio, suppresso, si tibi videtur,
 502  9,  6   |               ut destruas inimicum et defensorem. quo lecto clamor populi