|
Presbyter egrediens vatis pia funera maestis
Depromit sociis, tum forte canentibus hymnum
Hunc querula sub laude: «Deus nos, alme, repellens
Destruis iratus, salvasque misertus ab hoste
Arva moves
turbasque potens, et territa sanas.
Propinasque tuis praetristia musta, sed hostis
Te duce bella ruunt, tu noxia conprimis arma,
Libera ut electi potiantur luce per aevum.»
Indice tum flamma Lindisfarnensibus illam
Qua vigil e
speculis pernox servaverat horam
Aethereas pandunt vatem penestrasse sub auras.
Qui iam nocturnae tum forte sub ordine laudis
Ipsi etiam mirum eiusdem modulamine psalmi
Verbera maesta sequi Domini pia dona canebant.
Nec suspecta diu
tardant praesagia; nam mox
Vatis honorifico mandantur ut alma sepulchro
Altaris dextro sub condita marmore membra,
Insistens Aquilo niveis confisus in armis
Hinc atque hinc adeo Lindisfarnea perosis
Tecta quatit
flabris, ut nobilis illa parentum
Progenies fesso titubaret stamine rerum,
Cedere iamque loco quam extrema subire pericli
Eligeret. nec iam longum manet ira, sed almam
Eadberhtus renovat sedato turbine pacem,
Dispersosque
sacrum revocat sub ovile bidentes.
Praescius et lyrico resonabat ut ordine psalmus,
Pontificale decus plebisque instaurat honorem.
|