XL. Puer daemoniacus humo cui lavacrum corporis eius infusum est, in aqua misso sanatur.

Vir quidam nati, misero quem caeca furore
Daemonis ira terens saevas effundere voces
Conpulit et proprios consumere morsibus artus,
Membra per almorum rogitans sacra busta ferebat.

Reddere nec petitam sancti voluere salutem,
Cuthberti potior virtus ut celsa micaret.
Tum pueri quidam fletus vagitumque perhorrens
Ad Patris auxilium fidus concurrit amati.
Noverat alma, sacri functos quae laverat artus

Patroni quondam, terris ubi reddita limpha est.
Inde rapit grandem modico de rupe salutem.
Inmiscet latici, dictis sacraverat almis.
Dat potum puero, stridor mox cedit amarus.
Nec mora, plena salus redit. Ipse superna verenter

Munera conlaudat, laetoque per omnia passu
Cuthberti conctis donum venerabile pandit.