III. Quomodo ventis oratione mutatis rates oceano delapsas revocarit ad litus.

Hinc sacra maiori firmatus robore corda
Celsithronum didicit precibus pulsare Tonantem.
Est locus insignis fluvii super ostia Tini,
Eximio iam tunc monachorum examine pollens;

Qui veherent dum ligna feri per terga fluenti,
Fluminis et venti subito feriuntur ab ictu.
Quinque fuere rates, rapido quae gurgite cunctae
Oceani canum pronae labuntur in aequor.
Iamque oculis abstracta procul velut aliger undis

Mergulus innaret, paret per caerula puppis.
Egreditur fraterna cohors et poplite flexo
Aethera suspiciunt vitam pacemque precantes.
Servatur sed haec puero victoria lecto,
Qui tum forte aliae iam stabat in obice ripae

Vulgus et innumerum grandisque caterva ridentum -
Gaudia nam reprobis sunt tristia fata proborum -
«Noxia», qui dixit, «linquamus gaudia, fratres,
Condoleamus et his, quos verbera maesta fatigant,
Vel Dominum potius, qui flabra creavit et undas,

Oremus, dignetur iter donare salutis.
Rustica sed iustis dissentit turba suadelis.
Ille genu flexo vultu mox presserat arva;
Mutantur venti, ratibusque in litora iactis
Erubuit laetum viso pro numine vulgus

Glorificatque Deum, firmet qui vota suorum.