XIV. Qualiter anachoresim meditatus apud Lindisfarnenses monachos vixerit.

Talia mirantum fragili ne laude supernae
Caelestisque exsors famae foret abdita mavult
Secreti lustrare, Deo qua teste valeret
Laudis ab humanae liber munirier aura.

Cumque sui primo iussis antistitis actus
Fratribus exemplo virtutis pandere callem,
Fit monachis socius, quos Lindisfarnea glauci
Insula clara maris refluis circumluit undis.
Inque brevi quam plura nitens per signa coruscus

Erigit innumeros pulsis languoribus aegros,
Hostis et atra crucis rutilo fugat arma tropheo,
Quae facie quamvis absens sed pectore praesens
Conterit et foedo Christi domum ab hospite mundat.
Internam quid enim coner describere vitam,

Quam dulcis sermone gravisve sit actibus et quam
Accensam lacrimis acuarit ad aethera mentem,
Cum decus externum puri sit pectoris index?