XXXIV. Graviora se dicit in extremis superasse certamina.

Talia dum senior socias iteraret in aures,
Praecipit ad tempus remeent; qui caerula puppi
Exsuperant fratrumque trahentes agmina secum;
Quinque dies postquam clausi ferventibus undis

Tardarant, tandem redeunt ac supplice fletu
Impetrant, cari secum genitoris ut artus
Condere iam liceat. Vatis quibus et superaddit:
«Qui cupit altithronum victor conscendere regnum,
Turpiter infecto devitet cedere bello,

Et magis extremi ne vi superatus agonis
Iam prope perceptis fraudetur ab hoste coronis,
Qui longo nitens vacuare labore fideles
Ultima iam maiore quatit sub tempora pulsu.
Denique me crebris primaevo a flore nefandus

Insidiis agitabat, et haec modo quinque dierum
Pugna dolos superat transacti temporis omnes.
Sed facile infandi Christo duce tela repressi,
Cum nec parva cibi potusve alimenta darentur
Tabenti, licet ista loco nec membra moverem.

Vos quoque celsa precor servetis iura perennes,
Caelestis patrum vobis quae regula cavit,
Ipse vel exiguis fueram quae promere dictis,
Dum sata, quae proceres summi seruere, rigarem.
Quamlibet et rabidis adsurgat turbo procellis,

Omnia ferte fide, regni vi quaeritur aula;
Fundatique petra gravibus ne cedite nimbis,
Torrentum furias, Aquilones temnite saevos;
Ultima iamque Patris maneat sententia cordi.
Expedit istius patriae vos linquere fines

Limite quam trepidos mentem deflectere ab illo,
Quem sacra divinis depinxit littera chartis.
Nec quia multorum cineres locus ille sepultet,
Aurea flagranti peterent qui sidera cursu,
Vos favor aut vacuae temptet vaga gloria laudis;

Illi nam meritis gaudent super astra coronis.
Haud aliter nostris stadio nos currere plantis
Convenit, et propriis bravium conprendere palmis.
Nec loca propter homo merito venerabilis extat,
Sed locus ob homines extat venerabilis almos.

Meque meae rogito nunc indite moenibus urbis,
Instat enim tempus, carnis quo debita solvam.