XXXV. Quomodo ministrum suum a profluvio ventris sanaverit aegrotus.

Talibus attoniti lacrimant rogitantque gementes,
Saucia secretis condat ne membra latebris,
Sed loeti et vitae confinia summa tenentem
Fraterno coram relevet solamine flammam,

Vel sacra suscipiat saltim subtecta ministrum,
Qui obsequio fragiles procuret sedulus artus.
His motus vertit dum lumina blanda per omnes,
Aspiciens fratrem, longa cui clade gravato
Tabida marcebant exhausto viscere membra,

«Hic, si vultis», ait, «subeat mea tecta mihique
Labe sub hac fesso solamina praestet amoris.»
Qui vatem comitatus adit mox limina sacra,
Occurrens inopina salus complectitur aegros
Depulso languore sinus; dignumque salutis

Cedere non ausos penetrare sub aedita morbos
Nec mora, sospes abit, qui intraverat aeger, et illic
Presbyterum inmittit, digne Cuthbertus, ut illo
Sidera teste petat, quo vitam teste regebat.