XXXVII. Quomodo iuxta prophetiam psalmi, quem eo moriente cantaverant, Lindisfarnenses sint inpugnati, sed Domino iuvante protecti.

Presbyter egrediens vatis pia funera maestis
Depromit sociis, tum forte canentibus hymnum
Hunc querula sub laude: «Deus nos, alme, repellens
Destruis iratus, salvasque misertus ab hoste

Arva moves turbasque potens, et territa sanas.
Propinasque tuis praetristia musta, sed hostis
Te duce bella ruunt, tu noxia conprimis arma,
Libera ut electi potiantur luce per aevum.»
Indice tum flamma Lindisfarnensibus illam

Qua vigil e speculis pernox servaverat horam
Aethereas pandunt vatem penestrasse sub auras.
Qui iam nocturnae tum forte sub ordine laudis
Ipsi etiam mirum eiusdem modulamine psalmi
Verbera maesta sequi Domini pia dona canebant.

Nec suspecta diu tardant praesagia; nam mox
Vatis honorifico mandantur ut alma sepulchro
Altaris dextro sub condita marmore membra,
Insistens Aquilo niveis confisus in armis
Hinc atque hinc adeo Lindisfarnea perosis

Tecta quatit flabris, ut nobilis illa parentum
Progenies fesso titubaret stamine rerum,
Cedere iamque loco quam extrema subire pericli
Eligeret. nec iam longum manet ira, sed almam
Eadberhtus renovat sedato turbine pacem,

Dispersosque sacrum revocat sub ovile bidentes.
Praescius et lyrico resonabat ut ordine psalmus,
Pontificale decus plebisque instaurat honorem.