Prooemium.

Multa suis Dominus fulgescere lumina saeclis
Donavit, tetricas humanae noctis ut umbras
Lustraret divina poli de culmine flamma
Et licet ipse Deo natus de lumine Christus

Lux sit summa, Deus sanctos quoque iure lucernae
Ecclesiae rutilare dedit, quibus igne magistro
Sensibus instet amor, sermonibus aestuet ardor;
Multifidos varium lichinos qui sparsit in orbem,
Ut cunctum nova lux fidei face fusa sub axem

Omnia sidereis virtutibus arva repleret.
Roma Petri Paulique iubar mirata gemellum
Gaudet apostolicis semper victura tropheis.
Ast asiae lucem verbi serit ore Iohannes,
Hauserat e Domini quae pectore mystica ructans.

Bartholomeus Eoa volat per regna triumphans,
Indomitosque armis lingua domat inclitus indos.
Tu quoque Niliacos componens, Marce, furores
Sicca evangelicis satias de nubibus arva.
Affrica Cypriani dictis meritisque refulget,

Spernere delicias fuso qui sanguine suasit.
Pictavis Hilario multum radiata magistro
Discutit errorum vera iam luce tenebras.
Constantinopolim Chrysostomus ille Iohannes
Aurato nitidae lustrat fulgore loquelae.

Nec iam orbis contenta sinu trans aequora lampas
Spargitur effulgens, huiusque Britannia consors
Temporibus genuit fulgur venerabile nostris,
Aurea qua Cuthbertus agens per sidera vitam
Scandere celsa suis docuit iam passibus Anglos.

Hunc virtutis honor iam primo a limine vitae
Aetheriumque decus signis comitatur apertis.
Cuius cuncta licet nequeam, tamen ultima malim
Commemorans operum vestigia tangere versu,
Quis pateant interna sacrae fundamina mentis.

Tu, rogo, summe, iuva, donorum Spiritus auctor,
Te sine nam digne fari tua gratia nescit;
Flammivomisque soles dare qui nova famina linguis,
Munera da verbi linguae tua dona canenti.