II. Quomodo genu dolente claudus effectus sit et angelo medicante curatus.

Parvulus interea subiti discrimine morbi
Plectitur atque regit vestigia languida pino.
Cumque die quadam sub divo fessa locasset
Membra dolens solus mitis puer, ecce, repente

Venit eques niveo venerandus tegmine nec non
Gratia cornipedi similis, recubumque salutat,
Obsequium sibi ferre rogans. cui talia reddit:
«Obsequiis nunc ipse tuis adsistere promtus
Vellem, ni diro premeretur compede gressus;

Nam tumet ecce genu, nullis quod cura medentum
Tempore iam multo valuit mollire lagonis.»
Desilit hospes equo, palpat genu sedulus aegrum,
Sic fatus: «Similae nitidam cum lacte farinam
Olla coquat pariter ferventis in igne culinae,

Hocque istum calido sanandus inunge tumorem.»
Haec memorans conscendit equum, quo venerat illo
Calle domum remeans. Monitus medicina secuta est,
Agnovitque sacer medicum venisse superni
Iudicis a solio, summo qui munere clausos

Restituit visus piscis de felle Tobiae.