IV. Quomodo cum pastoribus positis animam sancti Aidani episcopi ad caelum ferri ab angelis aspexerit.

Haec inter teneros laetis dum collibus agnos
Pasceret, ecce, vigil nocturnis cernit in hymnis
Ignea sidereis fulgescere castra maniplis
Atque polis sanctam rutilae per gaudia pompae

Ferre animam; sociisque, sopor quos presserat, infit:
«Heu miseri, lento premimur qui pectora somno
Cernere nec vigilum caelestia facta meremur.
Pervigil en modico magnalia tempore crevi
Tanta Dei: bifores portae reserantur Olympi,

Inditur aetheriae felix qua spiritus aulae
Angelicis comitatus ovans qui sidera flammis
Transit et Altithronum gaudet modo visere Regem.
Antistes fuit iste, reor, plebisve sacratae
Summus in arce nitens, comitum quem flammea tantis

Excipit aethra choris lucisque ad limina vexit.
Discite, pastores, vigili tutamine mandris
Insidias noctis furvosque cavere leones,
Vobis ut angelicae pateant sacra carmina laudis
Bethleaque Deum cernatis in arce potentem.

Haec memorans trepidas socio sub pectore laudes
Accendit. Miranda fides rerum: Aidanus illo
Tempore decessit Domini translatus ad aulam.