VII. Quomodo angelum hospitio suscipiens dum panem quaerit ministrare terrenum, caelesti ab eo remunerari meruerit.

Hinc maiora petens monachis Hrypensibus almus
Corpore, mente, habitu, factisque adiungitur et mox
Ponitur hospitibus famulus, iussoque libenter
Subditus obsequio, celsae de moenibus aulae

Cernere promeruit gaudens et pascere civem.
Hospitis hic habitu mediae sub tempore brumae
Advenit, Vatisque humili de more receptus
Artus abluitur sacros, quique algida blando
Palmarum adclinis mulcet vestigia fotu;

Subnixusque rogat, dignetur ut usque morari
Defessus, laetis dapibus quo membra novetur,
Ne frigusque famesque nivosaque flabra Decembris
Ingeminent itiner longo sub calle rigentis,
Qui matutinis advenerit algidus auris.

Atque reluctantem summi per regna Tonantis
Adiurans, tandem sistitque famemque repellit;
Digreditur cupiens panem deferre calentem,
Quod tantum hesternae superessent fragmina cenae.
Convivam rediens quaerit, sed nulla viantis

Signa pedum niveo quoquam conspexit in arvo.
Interiora petens roseo nidore referta
Repperit haec, mirum dictu, pariterque tuetur
Tres inibi e nitido fulgentes polline panes.
Talia tum pavido Cuthbertus pectore fatur:

«Cerno, quod aetherea descenderat hospes ab aula
Cognatisque levis se reddidit aliger astris,
Pascere, non pasci veniens et fercula portans,
Qualia non surgunt nostrae de germine messis,
Lilia nec candent nec sic rosa fulgida flagrat

Nostraque mannifluo spernuntur mella sapore.
Non haec ergo meus tosto de viscere fornax,
Sed, paradise, tuus gignit sacra munera fructus.
Nec mirum, nostras dives quod respuit escas,
Perpetuo vitae fruitur qui pane per aevum.»

Saepe dehinc superum visu gustuque superni
Farris et angelico meruit sermone potiri.
Nam vir mente Deo devotus et ore iucundus,
Sanctificos patrum Domini sub laudibus actus
Commemorare solens, proprios quoque saepius infert,

Egerit aethereo tantum quos teste triumphos.