VIII. Quomodo animalia maris, in quo pernox oraverat, illi regresso praebuerint obsequium et frater, qui haec videbat, prae timore languescens, eius sit oratione recreatus.

Interea iuvenis solitos nocturnus ad hymnos
Digreditur, lento quidam quem calle secutus
Illius incertos studuit dignoscere gressus.
Ad mare deveniunt; collo tenus inditus undis

Marmoreo Cuthbertus agit sub carmine noctem.
Egreditur ponto genibusque in litore fixis
Expandit geminas supplex ad sidera palmas.
Tum maris ecce duo veniunt animalia fundo
Vatis et ante pedes fulva sternuntur harena;

Hinc gelidas villo flatuque foventia plantas
Aequoreum tergunt sancto de corpore frigus;
Supplice tum nutu sese benedicier orant.
Qui parens votis verbo dextraque ministris
Impendit grates patriasque remittit ad undas

Ac matutino tectis se tempore reddit.
Haec comes ut vidit perculsus corda pavore,
Semianimem curvo flatum trahit abditus antro.
At revoluta dies noctis cum pelleret umbras,
Aeger adest vati, supplex genibusque volutus

Se poscit Domino prece commendare profusa,
Inciderit maestam subito quod pondere noctem.
«Num nostrum e speculis» dixit «temptando latenter
Lustrabas itiner? sed nunc donabitur error
Iam tibi poscenti, retices si visa, quousque

Decedam mundo.» Summique exempla magistri
Exsequitur, misso renovans qui lumine caecos
Praecipit auctorem reducis celare salutis.
Tum prece languorem pellit culpamque relaxat.
Inque dies meritis crescenti summa Tonantis

Gratia testis adest, pandunt miracula mentem.
Iamque prophetalis stellanti e culmine virtus
Candida praerutilo irradiat praecordia flatu.