IX. Quomodo nautis tempestate praeclusis serenum mare ad certum diem praedixerit et orando cibos impetraverit.

Pictorum interea puppi defertur ad oras,
Sed reducem rigido tardant freta clausa Decembre.
Nubila cum tonitrus cum grando polique micantes
Cumque fames frigusque marisque pericla furentis

Externo trepidos quaterent sub litore nautas,
Venerat alma dies, natus qua corpore signis
Enituit Christus caelorum gloria terris.
Ille, ut erat placidus, blando sic pectore fatur:
«Quid, rogo, tanta tenet nostras ignavia mentes,

Tam fera qui nullo scindamus vincula nisu?
Cernitis, aequoreo canescat ut aggere tellus,
Aer aquas manet, glacies mare, nox tegat aethram;
Corda fame tabent hominumque iuvamina desunt.
Ergo Deum restat precibus pulsare supinis,

Rubra suis quondam pelagi qui limina pandit,
Nube domum, nimbo panem, dat pocula saxo,
Noctis et horriferas flamma duce discutit umbras.
Tanta dies praesens cuius de munera dono
Promeruit, quaterna magi thesaura ferentes

Mortalem regemque Deumque tuentur et orant;
Quo lavat ipse suo Dominus baptismate mundum,
Clausa diu reserans credentibus aethera saeclis;
Dulcia qua fontis flagrant de gurgite vina
Munere deque rubent Domini per pocula lymphae.

Sic quoque nostra Deo remeant duce prospera credo,
Illum si rogitans firmet fiducia pectus.»
Haec ubi dicta, freti socios sub litore sistens,
Suerat ubi vigiles supplex iam ducere noctes,
Ceu decisa videt piscis tria viscere frusta,

Et genibus Dominum positis veneratus adorat
Laudibus accumulans fidei venerabile donum
Et super ut vatis «Convivia solibus» inquit
«conditor aequavit, quibus actis, aequora placans
Navigero patrium nos calle reducet ad arvum»

Tum laribus torrent epulas, gratesque gerendo
Exhibita triduo recreant dape caelitus artus,
Quae nova mellito testatur dona sapore.
Iamque die quarto laeti cessantibus austris
Blanda salutiferum capiunt trans aequora portum.