X. Quomodo iter faciens aquila ministra viaticum et percepturum se esse praedixerit et perceperit.

Inde sacerdotis meritoque graduque potitus,
Tendebat populos vitae renovare fluentis.
Forte viae comiti, sed praescius ipse futuri,
«Fare, sodalis», ait «quo fercula sumere mens sit.»

«Haec et ego» dixit «dubio sub pectore mecum;
Prandia non tulimus vasis, domus hospita non est,
Ieiuni fessique itiner complere nequimus.»
Respondit senior: «Domino si fidere discas,
Providet ille dapes, vatem qui pascere corvos

Iussit; iam aspectas aquilam vaga flabra secantem?
Nos valet hac etiam Omnipotens satiare ministra.»
Dumque iter inceptum peragunt, venere sub amnem,
Et volucrem rubro, quae celsa sub axe volarat,
Marmoris in ripa residere tuentur, at altus

«Cernis» ait vates «nostram super aequora servam?
Curre, rogo, et Dominus misit quae munera defer.»
Attulit ast piscem, medium secat atque ministrae
Parte famem pellit, firmant sua pectora parte.
Utque viam superant, iussis limphisque salutis

Pandit iter populis caeli per regna vocandis.