XI. Quomodo praedicans populis fantasticum subito ignem diaboli et praeviderit venturum et venientem extinxerit.

Tempore non alio pandens caelestia terris,
Impia iam pulchre ludibria prodidit anguis.
Namque repente sacris inmiscet talia dictis:
«Panduntur quoties vobis mysteria regni,

Cor decet attentum sensusque adhibere benignos,
Ne vaga pestiferi ludat vos aura chelydri,
Qui sacra perversus conamina vertere nitens
Gaudet vel modica turbari nube fideles,
Ut nos alloquio Regis visuque superni

Abducat fallax vilis quasi servulus hostis.»
Hos inter monitus vacuo de fomite surgens
Vicinas rapit ignis edax sine viribus aedes,
Quaque faces volitant, ventus iuvat, it fragor astris.
Exilit elusum trepido fantasmate vulgus

Festinum ignivomis unda succurrere tectis.
Nescia sed fusis fallacia cedere limphis
Ipsa sui levitate perit patriasque sub umbras
Pompa redit vanusque vagis dolus abditur antris.
Confusi rediere domum, veniamque precantes

Exorant proni vatem, fragilesque superbi
Se gaudent agnosse dolos ac tela tyranni,
Spiritus extinxit sacri quae praescia virtus.