XIII. Qualiter daemonium ab uxore cuiusdam necdum adveniens eiecerit.

Vir venit ad procerem trepidisque precamina supplex
Vocibus ingeminat: «Leti sub limine coniunx
Cara iacet, iam artus sensu fugiente regescunt,
Vita tremens tantum sub pectore fervet anhelo.

Mitte, precor, Christi modo qui mysteria portet,
Spiritus ante fugax quam pallida membra relinquat.»
Dumque parat iam vatis, iter quem mittat in istud
(Tempore namque fuit Lindisfarnensis in illo
Praepositus cellae) secreto numine discit

Non leti commune genus, sed daemonis atri
Saevitiam miserae diris incumbere poenis.
Se magis exhibuit; subeunt iter, ecce repente
Solvitur in lacrimas ductor et pectore tristi
Sedulus horrescit, veniens ne vatis amatam

Dilectamque diu vesano corda furore
Pressam si cernat, priscae suspicio vitae
Surgat et antiquam laedat nota improba famam,
Namque ministeriis assistere sedula vatis
Consuerat bibulasque aures praepbere docenti.

Ille pio tetricas relevat solamine curas:
«Quid gemis et taciti liquefactus ab igne camini
Ablueris tristis iam pectoris indice limpha?
Anne putas, adeam carae cum tecta sodalis,
Illam posse capi nexu bachante chelydri?

Vinci qui crebris solitus conflictibus, et nunc
Victrici fidei gladio superabitur hostis
Femina quin potius venientibus obvia nobis
Istas excipiet sanae iam mentis habenas.»
Dicta fiunt; venere domum, fugit efferus anguis,

Occurrit mulier sospes dextraque prehendens
Frena, rogat vatem descendere adireque tecta
Dignetur famulae, pandens nova dona salutis,
Eius ad adventum fugiens ut cesserit hydros.