XVIII. Quomodo corvi noxam quam viro Dei intulerant precibus et munere purgarint.

Rescindunt corvi nigro sub crimine pactum
Effringuntque domus ruptoque e culmine culmos
In propriae gaudent transferre cubilia prolis.
Hos vatis cessare monet spretisque suadelis

«hospitium fratrum quid» ait «laceratis? Abite
Huius et extorres patriae durate per aevum».
Dixerat et tristes abeunt, triduoque peracto
Alter adest vati pedibusque volutus et alas
Lugubre sparsus veniam reditumque precatur.

Patrata qui pace redit sociumque revisit.
Tandem ambo veniunt alacres adipemque suillam
Secum digna ferunt vati dona, unguine cuius
Calciamenta pius mollire valeret et exin
Innocuo condunt illic sua tecta paratu.

Quid fera praetumido cervice superbia ferves?
Cerne viam corvi et caecum depone furorem,
Qui precibus noxam fletuque et munere purgat.
Nec pudeat vitae volucrum de pectore formam
Sumere, cum moneat Sapientia: Respice calles,

Quos formica terat, sensumque addisce sagacem.