XXX. Quomodo vir Dei Hereberhto anachoritae obitum suum praedixerit comitatumque illius a Domino precibus obtinuerit.

Tunc venit Hereberhtus, erat qui nexus amore
Praecipuo vati, illiusque per avia celsam
Edoctus monitis vitam secretus agebat,
Se cupiens solitis sacri firmarier horsis.

Qui dum sidereis verbi devota vicissim
Corda rigant dapibus, Cuthbertus talia iungit:
«Hunc decet, hunc epulis et linguae ducere festis,
Frater amate, diem, semper quia pectore nexos
Nos genitor rerum facie coniunxit et ante

Visere nos tribuit loeti quam iure resolvi.
Idcircoque poli callis nunc ore petendus,
Toto nunc animo pulsanda est ianua vitae,
Dum licet aethereis succendere mutua flammis
Pectora, nam properans loeti me tempus adurget.»

Ille ubi percepit venerandi dicta prophetae,
Corruit, obsecrat, maeret, lacrimatur et infit:
«Me, rogo, ne linquas, carique memento sodalis,
Aurea ne rutili penetres cum limina regni,
Carnis ego tenear solus sub carcere clausus;

Dignius alta poli famulo comitatus adibis
Regna libens. Ideo supplex deposce Tonantem,
Ut, parili terris premimur qui mortis in umbra,
Aeternae pariter lucis migremus ad oras.»
Incubuit precibus vatis, sociumque gementem

Exorat siccare genas, deponere fletus,
Se precis auditu Domino miserante potitum.
Quid morer? Unius ambo sub lance diei
Decedunt mundo Dominique feruntur ad aulam.
Longo sed torrens Hereberhtus membra camino

Ignea decoctum tandem super aethera flatum
Emisit; credo flammis ut mundior illis
Aequaret socium. Iuncto qui sidera passu
Scandentes, iuncta mercede fruuntur in aevum.