XXXI. Animam cuiusdam qui de arbore cadendo mortuus est ad caelum ferri conspexit.

Sederat ad mensas, epulis sed pastus Olympi
Vatis ab humanis subito secernitur escis,
Concutit ossa pavor, tremefactaque dextera cultrum
Linquit et attonito vibratur corda timore.

Aelffleda perquirit, quae forte adsederat illi,
Forte recens veniat tanti quo causa tremoris.
«Venerat angelicus» respondit «ab aethere coetus,
Deque tuis secum praelecto milite castris
Aurea dulcisonis remeabat ad astra triumphis.»

Inquirit nomen. «Cras mystica» dixit «ad altar
Obtulero cum sacra, mihi nomenque modusque,
Quo petit astra, tuis pandetur in ordine dictis.»
Quae misso festina suos cursore per omnes
Iam tandem mane ediscit vatique sacrandis

Intento votis precibusque renarrat ad aras:
Frondiferi quendam nemoris dum scanderet alta,
Caederet ut pecori arboreo de pabula cono,
Deciduum membris animam posuisse solutis,
Illoque humanis ablatum in tempore rebus,

Quo sacer aetherias raptum cernebat ad auras.