XXXIII. Quomodo languens in ipsa insula corpus suum poni praeceperit simul et de gloria postuma commemorans illius.

Quem dilecta sacris reddit mox insula muris,
Tangitur ingenito sensim pia membra dolore.
Inque dies instans cum incresceret ossibus ardor,
Dulcibus egreditur castris sociamque catervam

Quae fesso gaudebat ovans servire parenti,
Blandiloquis studuit creber firmare suadelis
«Discite filioli, fragilis retinacula saecli
Rumpere et aeternas animo iam condere gazas.
In dubio pendit contemptus honorque caducus

Stamine, quo discunt meritis pia pectora iustis
Haudquaquam volucri sub tempore quaerere laudem,
Qua nemo latebras clausi vel noscere cordis
Praevalet, inventis vel digna rependere gestis,
Puro sed visu portam speculantia regni,

Quod dabit aetheriae dignis Rex inclitus aulae,
Condere oliviferis malunt sua lumina vasis.
En me sidereas animo spirasse supino
Iam stupuistis opes, sed pectoris abdita soli
Claustra patent Domino, carnis quae pondere rupto

Incipient certis iam credo patescere signis.
Sed precor, insistens pulsat quia limina loetum,
Hos ut in his tumulo mandetis moenibus artus;
Spero, licet flabris gelidisve absumar in undis,
Obvius in puncto Christo veniente resurgam.»