|
«Dico, patres, eum fore me non ultimum, de quo apud vos eam
affirmasse opinionem deceat, ut non me vestra singulari erga me gratia et
benivolentia indignum habendum censeatis. Vobis enim apud quos etatem vixi, mea
omnis satis vita perspecta et cognita est, ac meministis quidem ut ipse studiis
rerum difficillimarum me ab ineunte etate omni assiduitate et perseverantia
dederim, perque etatem elaborarim ut cultu virtutum et industrie meritis annos
exuperarem, vestreque de nobis expectationi multo satisfacerem; grataque vobis
fuit mea erga vos observantia perpetuaque reverentia, et quod patri
obsequentissimus semper fuerim, quod eius voluntati morem gesserim, quod dictis
volens ac lubens steterim, sepe collaudastis. Sed non illud ausim ullo in huiusmodi
virtutis genere meis me fratribus anteferre commemorando: fuere et illi per
etatem simili omni in laude eque digni benivolentia et admiratione. Sed a
fortuna que propria mihi diversaque adiecta materia extitit, in qua omnem ipse
virtutem exprimerem atque exercerem, hanc igitur, reliquis nostris communibus
meritis, patres, posthabitis, quam potero breviter recensebo, neque diffido,
assequar ut me unicum primarium statuatis, quem totis benivolentia et gratia
prosequendum amplectendumque iudicetis.»
|