|
«Quidni igitur nobis secludenda omnis severitas fuit, patres,
quandoquidem ubi secus egissem in nos complurima incommoda redundassent, quando
item ad honestissimam fortunarumque commodorumque meorum rationem id pertinuit,
quando voluptatem iocunditatemque attulit discordiam eo pacto domesticam evitasse,
suorum gratiam servasse, famam tutasse, capitales inimicitias seclusisse. In
eoque prosequendo instituto omni ex parte probatissimo, quanta integros annos
dum illa vitam agebat perseverantia in me temperando mihique imperando
viguerit, quis id verbis possit uspiam recensere? Ob oculos versabantur caterve
amantium, videbam alternis vicibus interdiu noctuque assiduos ac veluti
statarios veteranos pudicitie expugnatores sectari, sollicitare. Ego vultus
abvertebam, oculos divertebam, os opprimebam, ex animo tristem omnem eius rei
umbram expurgabam, quod ferendum quidem erat ferebam. Neque deerant curiosiores
aliqui nostra in re, quam maturos gravesque viros conveniret, qui mihi pleraque
omnia referrent, que iam pridem apud me erant notissima. Tum et non infrequentis
occurrebant, partim ut me dicendo molestia afficerent, partim ut emulum
quempiam in odium adducerent, qui quidem seu fictas seu veras fabulas ex
composito accuratissime referebant. Aderant preterea astutiores aliqui, qui,
cum de rebus aliis sermonem instituisse videri vellent, interiectis
sententiunculis atque ambiguis dicteriis instigabant, ut mea esse causa id
genus stigmatis atque ironie prolatum facile intelligerem. Itaque omni ex parte
excitabar, trahebar, impingebar ut in iram atque inconsultam aliquam vindicandi
rationem irrumperem, quo graviorem et vulgarem aliquam infamiam inimicitiisque
iunctam subirem. Ego vero constans obfirmati consilii placabilitati, equitati,
lenitati animum assuescebam. Nusquam delatorum commenta aut fabule tantum apud
me valuere, ut aut mecum essem aut aliis viderer turbatior atque concitatior.
Malam omnino iram inutilemque indignationem totis viribus a me esse seclusam
studui. Etenim profecto sancte ipse mihi consulebam, dum ita prosequebar nulla
in re uxori mee deesse, quo illa minus libidini usque sue satisfaceret. Nam quo
erat amplius nihil quod ab optimo amantissimoque viro uxor desideraret, eo
perfacile adducebatur, ut nollet erga me minus esse, quam cuperem,
modestissima.»
|