|
«Itaque his, ni fallor,
apud vos dictis longeque gravioribus pater uteretur. Sed
non omnia prosequor. Cupio apud vos viros sanctissimos disputator videri minime
immoderatus, in fratres presertim quos eque atque ipsum me amo, atque virtutis
mee non minus quam benivolentie gratia, ipsi ut me ament perpetuo, ut hactenus
peregi, contendam. Sed de meis meritis ne longius provehar, hoc tantum a me non
usquequaque fore pretermissum iuvet. Etenim, o patres, si quid est quod tota
istac in re uxoria fratrum meorum consilium comprobetis, id ipsum in me quoque
probetis necessene an non sit, animadvertite. Ego, patres, is sum qui neque
duras domi contumelias pertuli, neque ut in nostris matrona laribus lasciviret
sivi, neque ut ullo pacto familiam nostram mulieris cuiusvis scelus dedecoraret
uspiam permisi. Quod vos si in hac re perseverantia constantia firmitasque
animi delectat, si tanti interest bonum maritum fuisse habitum aut manu castam
tenuisse uxorem, in nobis adversus omnium hominum turmas obfirmata immobilis
perennisque fugiende ab uxore turpitudinis et integre de nobis fame servande
ratio viguit. Cum me
tot puelle virum, tot parentes generum, tot cives affinem deposcebant meque
sibi hinc adiunctum expedire plurimum arbitrabantur, cumque vos, frates,
hortari non desinebatis, an deerat in me quippiam quominus maritus ipse plane
optimus diiudicarer? Persuadentes tamen trahentes vimque
prope afferentes vos atque reliquos ut connubii pestem subirem optimo unico meo
consilio frustratos reddidi. Non dos opulentissima, non affinitas
nobilissimarum prestantissimarumque familiarum, non forma puelle, non proposite
amplitudinis, non magistratuum honorumque expectationes, non fortunarum
ostentate copie, instituti mei firmitatem atque constantiam labefactare, aut
uspiam convellere potuere; eoque pacto nostros privatos lares immani monstro
detestabilique omnino muliebri et publicos cetus atque fora et theatra omni
sinistro rumore vacuos expiatosque servavi».
|