|
Itaque integre biduum eo pacto pertulimus.
Que omnia inter nostra mala durissima et crudelissima, nullum erat quo
vehementius urgeremur quam fames. Fame enim eo adducti fuimus, ut mortem obire
quam illam ipsam diutius perpeti vitam commodius statueremus. Et in primis
barbarus ille infortunii comes, quod et natura ferox et ingenio procaci
audacissimoque esset, tantam in sevitiam exarsit, ut rem incredibilem, facinus
inauditum et omnium memorabile exsequi aggressus sit. 'O male, uti aiunt, suada
fames!' ad aurem enim sese meam barbarus anhelans, pallens, spiritu intremitans
et dentibus infrendens adegit, precarique susurrando primum cepit, mox paulum
sublata voce etiam convitio exposcendo instabat, uti puellam ipsam comitem
interimeremus qua depasceremur. Puella, cum de capite agi subaudiret, non est
referam quantos luctus innovaret. Mihi vero execrandi facinoris atrocitas et
tenerrime pureque puelle misericordia et pro me ipso timor ab immanitate
barbari animum in maiorem modum incussit. Ergo mecum ipse plurima pensitare occepi. Atqui: «en, inquam, a tempestatis rabie
servatine sumus ut barbaro cruentus cibus simus?» et collachrimavi. At barbarus
oculis iam tum flammas iactantibus, ut scelus perpetraremus propalam admodum
clamitando efflagitabat. Iccirco ipse, quod unum pro necessitate consilium
occurebat repente, nequid tetrum et truculentum illud monstrum temere fortassis
auderet, diligentissime iterum atque iterum lustrato loco quicquid vel
minutissimi ferri apud nos reliquum aderat eieci, ut felices tum nos pro rei
opportunitate arbitrarer, quod insano et furenti ferrum ad perpetrandum facinus
deesset. Sed quid hic referam puellam illam miserrimam, que quidem tremens,
expavefacta, omnem opem ad suam salutem in lachrimis et precibus posuerat; o
pietatem, eiusmodi edebat voces, eiusmodi preces, ut non modo mihi, quem natura
mitissimum procreavit, sed vel barbaro interdum excuteret lachrimas. Ego autem,
in puellam versus, bonam spem bonumque ut susciperet animum iussi; non hic
lachrimis, sed animi virtute opus esse, staretque edixi quo manum ad salutem
tuendam, si opus sit, forti possit pectori afferre. Ipsum enim me, superis iuvantibus, contra
crudelitatem strenuissimum futurum bellatorem. Superos enim sanctissimam
piissimamque causam nostram non spreturos.
|