|
Postremo cum nos bellua immanis barbarus
ille obtundere expostulando non desineret, iusta ira irritatus quod benignis
eum dictis nequissem castigare, in huiusmodi convitium irrupi: «O
scelestissime, tune tandem plorantem, deprecantem, miseramque hanc tam duri
nostri infortunii consortem, tantis casibus afflictam, non desines
perterrefacere. Tu humanum corpus, homo, et viva membra tibi pastum appetes nefandissime.
Tene hominem esse non meministi? Et quam tu adeo efferatam tigrim dabis tibi
similem? quod tam reperiri poterit animal vorax, quin cognatis, ut aiunt,
maculis non parcat? Tu te tibi efficis hanc male ferendo famem acerbiorem, quam
quidem si tibi temperes procul dubio commodius perferes et meliora sperasse
iuvet. Non profecto a tanta tempestate ad tantam crudelitatem servati sumus a
diis, sed quantum ex superum pietate interpretari licet, ad salutem et ad
deorum beneficium testificandum servamur. Alioquin antiquius fuerat nudio tertio cum
reliquis naufragis mortem obivisse. Neque diffido, si pii erimus, ostentata iam
magna ex parte et porrecta pietate deorum misericordia nobis dabitur, ut quam
primum ex his malis nos vindicatos congratulemur». Itaque eiusmodi illum conabar dictis absterrere a
scelere. Sed vos obtestor, o amici et viri optimi, quid mihi tum animi fuisse
ea dicenti existimetis? quid me non tam maluisse quam non coram illam belluam
truci aspectu hiantem, hirtis ad frontem crinibus, ad ultimam crudelitatem
gestientem intueri? Ferebam tamen me ipsum animo presenti, et in omni adversus
puellam officio detinebam. Sed illud me penitus acri officio oppresserat, quod
barbarus ad immanitatem ultimam adiecit. Magno enim emisso eiulato: «Aut me, clamitans
inquit, mactate, aut vestrum profecto alter cadat necesse est». Dehinc ira una
et fame exasperatus ad id furoris devenit, ut tumultuosius in nos invehens
maximis vocibus deos execrari inverecundissime auderet manumque propius
intenderet. O durissimum
spectaculum! Hinc puella,
quantum loci angustie patiebantur, formidolosissima nostros se ad pedes
provolvebat sibique uti parceremus deprecabatur. Hinc barbarus ad
facinus accinctus et pronus iam iam ad vim irrumpere constituerat. Ego medius, hanc consolando, hunc
absterrendo, dictis fatigabar. At ille, quo accoratius dissuadendo contendebam,
eo efferatius in rabiem excandescebat. Itaque puelle insonti lachrime et mihi
pro immerita apud immitissimam belluam oranti preces deficiebant, cum demens et
furiis debacchatus truculentissimus barbarus in teterrimum scelus irrupit. Nam
procumbentem nostros ad pedes precabundam puellam totis viribus manibusque ad
eius illius guttur iniectis, ut opprimeret, superincubuit. Tum mihi languenti
et ob perpessa incommoda penitus enervato, indignitas immanissimi sceleris et
puelle misericordia vires excitarunt, belluamque ipsam cum in puellam tum et in
me frementem morsibusque crassantem multa vi desudans averti, eiusque furentis
manu dextra meis ambabus manibus apprehensa, brachium ad tergum intorquens, ut
pro dolore eiularit, detinui, quoad uti inter luctandum imperarem. Puella
positis lachrimis virilem suscepit sua pro salute animum et ad debellandum
atrocissimum hostem operam auxiliumque adhibuit. Nam levam quidem manum, qua
soluta quidem barbarus infestissimum sese nobis prebebat, correpsit et adtortam
in tergum adduxit; mox ultimam linteolam, que exutis reliquis madentibus
vestibus supererat, discidit in fascias ut illis ambas ferocissimi barbari
manus penes terga revinxerimus. Nonnullos tamen in eo duello morsus atque in
femore gravissimos plerosque pugnos excepi, qui quidem, tametsi erat
constrictus, voce territando genibusque et calcibus et morsibus cum puellam tum
et me lacessere nequicquam ut poterat intermittebat, tabulataque ipsa navis
dentibus demordebat, dislacerabat, mandebat.
|