Indice | Parole: Alfabetica - Frequenza - Rovesciate - Lunghezza - Statistiche | Aiuto | Biblioteca IntraText
Leon Battista Alberti
De equo animante

IntraText CT - Lettura del testo

  • De equo animante Libellus.
Precedente - Successivo

Clicca qui per nascondere i link alle concordanze

De equo animante Libellus.

 

Cum istuc Ferrariam appulissem, visendi salutandique tui gratia, Princeps illustrissime, non facile dici potest quanta fuerim detentus voluptate, urbem tuam pulcherrimam, civesque tuos modestissimos, teque ornatissimum humanissimumque Principem intuens. Intellexi quidem quanti intersit in ea republica vitam degere, in qua per ocium et animi tranquillitatem, optimo et legum morumque observantissimo Patriae Patri obtemperetur. Sed de his alias.

Accessit ad voluptatem hanc, quod istic pergratam, mea pro consuetudine exercendi ingenij, praestitam occasionem offendi: quam quidem libentissime tua meaque causa suscepi. Nam cum instituissent cives tui parenti tuo equestres, magnificentissimis impensis, ad forum statuas ponere et in ea re optimi artifices contendissent, me qui pingendo fingendoque nonnihil delector, tuo iussu, arbitrum cognitoremque delegere.

Mihi idcirco iterum atque iterum opera ipsa, miro artificio facta, spectanti, in mentem incidit ut non de pulchritudine modo et lineamentis, verum et de omni equorum natura et moribus diligentius cogitarem.

Occurrebat quam essent equi ad omnes hominum publicos privatosque usus, ad vim bellorum una et pacis ornamenta accomodati: namque sive ex agro quaeque ad tecta aedesque constituendas, quaeve ad educandam familiam pertineant deducuntur, sive ex castris acieque gloriae amplitudo libertatisque decus parantur, profecto in his rebus exequendis horum animantium ope et opera homines plurimum utuntur: ita ut salutem dignitatemque sine equorum adminiculo obtineri posse non arbitrer. Quid, quod est hoc unum animans ipsis etiam superis usui atque ornamento?

 

Non Phoebus  picto igniculis curriclo,

Non tridenti gaudens Neptunus

Pater sceptro  ad Oceanum,

 

non ferme ceteri omnes dij satis pro eorum maiestate ornati aut pro rebus agendis compositi viderentur, nisi suos in primis ad currus equi advocarentur.

Gratum aspectu animans, in quo admirere tantas adesse et corporis robur, et animi vires coniunctas incredibili quadam cum mansuetudiune, tamque concitatis in pectoribus, tam placidum docileque considere ingenium. Tenui ductatur loro is quo quidem irati hostis ferreum pectus proteratur. Quin et didicit equus in acie ad symphoniam et cantum, coaequatis gradibus tota cum phalange progredi, et nullum praeter unicum herum sessorem perferre, et huic tela ex humo collecta porrigere, quo victor ovans ad suos redeat.

Longum esset recensere quanta in suos principes equi beneficia contulerint ut profecto equis non immeritus honos tumuli a divo Augusto et a civibus Agrigentinis pyramidum insigne et a Caesare dictatore statua apud aedem Veneris et ab Alexandro Macedone maxima exequiarum pompa et pro tumulo tituloque in suum nomen condita urbs fuerit retributa.

Itaque mihi haec et huiusmodi pleraque omnia, cum in mentem venissent, quod non indigna videretur matetria, in qua ingenium experirer, quod item viderem te meis rebus legendis vehementer delectari quodque et ipse essem ociosus, institui per eos dies, dum istic apud te adfui, his rebus conscribendis pro mea consuetudene exerceri. Ea de re quos potui auctores nobiles et ignobiles, qui quidem quippiam de equo scriberent, multa industria collegi; atque ex singulis, quicquid elegans dignumque adfuit, in nostris libellis transtuli. Hi fuere auctores, qui quidem ad manus nostras pervenere: Graeci Xenophon, Absyrtus, Chiron, Hippocrates et Pelagonius; Latini Cato, Varro, Virgilius, Plinius, Columella, Vegetius, Palladius, Calaber, Crescentius, Albertus, Abbas; Gallici praeterea, et Etrusci complurimi, ignobiles quidem, verum utiles atque experti. Quin et ex optimis medicorum ea deduxi, quae quidem ad rem ipsam facere viderentur.

Ceteri, dum nos legerint, velim sic deputent: non me ad fabros curatoresve pecudum, sed ad principem, eundemque eruditissimum scribere, eaque de re fuisse me parcum in scribendo, forte magis quam imperitorum vulgus exoptet. Ex qua re, Princeps, dum nos legeris, velim tibi persuadeas nihil me omnibus nostris lucubrationibus studuisse magis quam ut tibi, quacumque in re possimus, sumus in dies gratiores. Sed rem ipsam aggrediar.

 

 




Precedente - Successivo

Indice | Parole: Alfabetica - Frequenza - Rovesciate - Lunghezza - Statistiche | Aiuto | Biblioteca IntraText

Best viewed with any browser at 800x600 or 768x1024 on Tablet PC
IntraText® (V89) - Some rights reserved by EuloTech SRL - 1996-2007. Content in this page is licensed under a Creative Commons License