Cum gravis imperio Minos agitabat Athenas,
Legifer
et populis iura superba dabat,
Nescio
qua bili percussus, ab urbe poetas
Expulit,
et pulsos egit in exilium,
Infestos
adeo reddens sibi crimine vates,
Ut
Musae hunc coeli sedibus eiicerent.
Ab Iove prognatum misere in Tartara regem:
Tantum
illi nocuit vatum inimica manus.
Nomen, crede mihi, sanctumque piumque poeta est:
Huic quicunque nocet, se periisse putet.
Testis Pasiphae, veneris nova monstra pudendae,
Aspernata
virum foemina amica bovis;
Altera
natarum testis, data praeda Lyaeo,
Heu
misera in solis ebria littoribus;
Altera
privigni renuentis perdita amore
Contempta
accumulans crimina criminibus.
Laedere credideras sanctos, rex dure, poetas:
Poenitet,
at sero, te nocuisse tibi.
Dedecus hoc generi manet
aeternumque manebit:
I
nunc, et vates, stulte, perire puta.
Est vati immortale et non violabile pectus:
Hoc
itidem sonuit veridico ore deus.
Namque ferunt dixisse Patris mandata ferentem:
«Mortis
in hoc puero non habet umbra locum.
Sic
maneat, donec se animae in sua membra receptent,
Rebus
et exitium deferat ignis edax
Atque
hominemque deumque in maiestate sedentem
Extremo
videat terra cruenta die».
Scilicet ostendit iuvenem, quo clarior alter
Nec prior ingenio nec probitate fuit.
Hunc Heliconiades sacris docuere sub antris
Et
Charites Paphiae dulci aluere sinu.
Murmure tum comites sanctum implevere senatum,
Mirati
merito morte carere hominem.
Musarum
pretium est aeternum vivere, nec mors
In
sacros vates arma movere potest.
Gaude igitur, Syncere, tui saecli optime vatum:
Immortalis
enim lux geniusque tibi est.
|